Alweer een verjaardag? Nee hoor, dit is slechts een introductie van onze gids in Dalat… Mr Hiep! En niet zomaar eentje, nee, een van de stoerste soort: de Easyriders! Voor wie niet bekend is met het concept: Easyriders zijn mannen (en vrouwen? Nee, toch eigenlijk alleen mannen) die hun brommer en kennis van de omgeving aanbieden aan geïnteresseerde toeristen. Dit leek ons een verfrissend idee, en dus hebben wij ons een dag lang laten rondtouren langs watervallen, een ‘crazy house’, pagodes en diverse huisjes waar mensen allerlei dingen maken en laten groeien en bewerken. (bamboemanden, whisky, zijde, champignons, koffie, bloemen, en misschien nog wel meer dingen die we inmiddels vergeten zijn.) Het leukste aan dit alles was echter de rit zelf, de wind in onze wapperende haren, en een kwebbelende Mr Hiep en Mr Lee, die al hun Nederlandse woordjes keer op keer ten gehore brachten. Jammer was dat Mr Hiep ons daarna een beetje bleef stalken bij ons guesthouse dat kennelijk ook dienst deed als zijn vaste hangout, maar we zijn maar vriendelijk blijven lachen.

Wat Dalat naast de vriendelijke mensen zo aangenaam maakt is het klimaat. Het lijkt hier wel een milde Nederlandse zomer! Gelijkenis met Nederland leek ons een goede reden om de fietsbenen weer eens te werk te stellen, en vandaag hebben we onszelf dus afgebeuld op een tandem. Nederlands klimaat of niet, Dalat heeft duidelijk niet ons platte landschap! Dat zagen we gisteren ook al vanuit de trein, die luid toeterend en puur voor het toerisme op en neer kachelt. Over toeteren gesproken: hier Vietnam geldt het recht van de luidste toeter! Als er een auto hard toeterend op je af rijdt kan je maar beter maken dat je uit de weg komt, want hij zal geen centimeter per uur voor je remmen! Ben je getoeterd, dan ben je gewaarschuwd. Gelukkig gold dit niet op de rodelbaan: die karretjes hadden geen toeter, en inhalen zat er daar gelukkig ook niet in.

Je ziet, we zijn weer druk bezig geweest met belangrijke zaken. Bijna net zo belangrijk als ons modderbad in Nha Trang… Onze Deense vriendinnen Iben en Astrid hebben we ook daar weer getroffen, en we hebben ons met zijn viertjes even flink laten weken in de warme modder. Heerlijk voor het huidje! Nha Trang was verder vooral goed voor strandbezoekjes. Ieder strand is anders natuurlijk, maar voor deze maand hebben we wel weer genoeg strand gezien.

Morgen een bus naar Saigon, waar we de Denen nog een laatste keer zullen zien voordat zij het land verlaten. Niet lang daarna zal het ook aan ons de beurt zijn, een datum die met rasse schreden in zicht komt…

* * * * * English Version * * * * *

The title for this week’s story is not just some weird Dutch word, it’s also an introduction! Mr. Hiep was our Easyrider when showing us around Dalat. For those of you who are not familiar: Easyriders are a group of guys that originated in Dalat. They lend their motorcycles and knowledge of the country to tourists like us, who want to see Vietnam in a different way. Apparently these guys are a must when visiting Vietnam, so we realized we had to go on a trip with them at least once. This resulted in a day of zooming around the countryside of Dalat, visiting pagodas, waterfalls, a silkfactory, a ‘crazy house’, and many sites with all kinds of different purposes. (whisky brewery, silk worm farm, bamboo basket weaving, mushroom farm, coffee plantation, flower plantation, and perhaps more that we’ve already forgotten.) The best thing about this trip however were the motorbikes! Speeding around with Mr Lee and Mr Hiep, enjoying the stunning views, feeling the wind in our hair, having the chatter and showcasing of all the Dutch words they know in our ears: you can see it was a day never to forget.

Besides the friendly people what makes Dalat very pleasant is the climate. It feels like a mild Dutch summer op here, excellent! Feeling like home seemed like a good reason to get the ol’ legs going again: we rented a tandembike. Unfortunately Dalat’s landscape is nothing like the pancake that is Holland, so we had quite the workout today! I guess we should have been warned, we already saw the hills from the ‘steam engine’ train that we took yesterday. This train works its way through the valleys while honking loudly. It’s not the only thing that is honking though… it seems that the one to hold the power here is the one with the loudest horn. You best get out of the way when a loudly honking vehicle approaches you. The horn is their insurance that they ‘told you they were coming’ and they will not slow down one centimeter per hour for your sake! Luckily the ‘roller coaster’ (bob) didn’t operate in this manner: there was no passing and no honking on that thing.

As you can see we’ve kept ourselves busy, and we can add our time in Nha Trang to that. The mudbaths in that town are famous: a good reason to have a decent soak. Seeing our Danish friends Iben and Astrid again made it every bit more fun! Besides the mud Nha Trang is mostly just a seaside town, and as strangely as it may sound… We’ve seen enough beach for the next couple of weeks!

Tomorrow we’re getting on the bus to Saigon, where we’ll see our Danish friends for the last time before they leave the country. Before long, it’ll be our turn too…

Daar zijn we weer! Anderhalve week verder, met honderden kilometers afgelegd en alweer drie plaatsen gezien! We gaan als een speer…

We waren vorige week gebleven bij Sapa, een klein bergdorpje in het noorden van Vietnam dat vreemdgenoeg wat Oostenrijkse trekjes heeft! Het is tegen een berg aangebouwd, wat al wat gelijkenis geeft, maar wat vooral erg Oostenrijks aandoet zijn de hotels. We hadden trouwens een mooi hotel gevonden, waar we op de vijfde verdieping sliepen (props voor Anne’s armspieren die Marieke’s koffer nog steeds trouw rondsleept), met mooi zicht op het dal en de mist die enorm snel kwam en ook weer verdween, heel mystiek en bijzonder!

In Sapa kun je heel mooi wandelen in de omgeving en na vier maanden onze wandelschoenen meegesjouwd te hebben, leek het ons een goed idee om ze ook eens te gebruiken! We hadden ons ingeschreven voor een trek van 17 kilometer: ‘want de avondvierdaagse was 15 kilometer en dat konden we 12 jaar geleden al lopen’. We hadden alleen de heuvelachtige omgeving niet meegerekend, maar daar wenden we snel genoeg aan tijdens het lopen, omdat we de eerste paar kilometer al redelijk bergop gingen! Met wat hijgen en puffen hier en daar hebben we de trek goed doorstaan. Met zo’n mooi landschap met nog mooiere uitzichten is dat ook niet zo moeilijk! Plus we hadden een erg entertainende gids: een 28 jarige vrouw genaamd Chi die uit een bergstam in de buurt van Sapa kwam. Ze was de kleinste in de groep, maar in haar traditionele kleren en op kaplaarzen liep ze iedereen voorbij! Zij wist alle kleine paadjes en mooie routes in de omgeving en was ook nog eens erg grappig. Soms liep ze opeens van het pad af en wij dachten dat we haar moesten volgen, bleek dat ze eventjes ging zitten plassen in de bosjes… Ook vertelde ze dat ze geen man of vriend had, maar wel goed op zoek was: ‘elke avond ga ik naar de kroeg, maar nee hoor, geen leuke mannen voor mij!’. Eerder vertelden we dat we nog eventjes moesten wennen aan de Vietnamezen, maar ondertussen hebben we zoveel lieve mensen ontmoet dat we hebben ontdekt dat ook dit volk zijn charme heeft.

Na Sapa hebben we een dag als daklozen doorgebracht in Hanoi, omdat we eerst een slaaptrein hadden naar deze stad en de volgende avond pas een nachtbus door naar Hue. Aldaar hebben we de hoogtepunten gezien in twee dagen en zijn we vlug weer doorgereisd naar Hoi An, waar we nu zijn.

Hoi An is een idyllisch dorpje in Frans koloniale stijl met veel kleine straatjes en een oud centrum aan een rivier. De meeste toeristen komen hierheen voor de kleermakers die in rap tempo jouw zelfverzonnen creaties in elkaar draaien. Waarschijnlijk zijn wij de eerste toeristen ooit die dit niet hebben gedaan, maar ja, naast het einde van de reis is ook het einde van het budget in zicht, dus we hebben ons braaf ingehouden (wat soms best moeilijk was!).

Zaterdagavond hebben we dan eindelijk onze eerste full moon party meegemaakt. Niet op een Thais eiland, zoals de rest van de backpackers het doet, maar in het oude centrum van Hoi An! Dit is een maandelijks feest waar alle lichtjes van dit deel van de stad uitgaan en er alleen maar licht komt van de lantaarns en kaarsjes die in bootjes op de rivier losgelaten worden. Daarnaast worden er optredens gehouden en wordt er vanalles verkocht op straat. Erg leuk om mee te maken en de kater de dag erna is een stuk minder groot dan bij een echte full moon party!

Vanavond stappen we in onze laatste slaapbus naar Nha Trang. Daar zullen we Astrid en Iben, twee Deense dames, weer zien. We hebben hen ontmoet op de boot in Halong Bay en zij reizen net iets sneller dan wij, maar toch komen we elkaar weer tegen in bijna elk stadje, erg gezellig!

We reizen trouwens redelijk snel, aangezien we over drie (!) weken alweer voet op Nederlandse bodem zetten en we natuurlijk nog wel even de mooie plekjes in Zuid-Vietnam willen meepikken. Nog even volle kracht vooruit!

* * * * * English Version * * * * *

We are going like crazy, one week since Hanoi and we have covered half the country. We left off in Sapa: a small town tucked away in Vietnam’s most northern mountains. Strangely enough this town has a real Austrian feel to it! It wasn’t just the mountains, but more so the tacky hotels that did the trick. What made it almost Transsylvanian was the fog: drawing in and out, in and out.. Spooky!

Sapa is a good place to do some hiking. After carrying those one-kilo-shoes around for four months, we figured this would be as good a time as any to put them to use. We signed up for a 17-kilometer hike with an guide from an indiginous tribe: Chi. You could see this 28-year-old was from around there, as she wore traditional Hmong clothes and had no trouble tackling the muddy hills we were going up and down. As the two of us and three tall Swedish blonde girls were slithering and sliding all over the place, trying not to get our asses too dirty, Chi was bouncing and hopping around like no tomorrow! She proved a great guide as she knew all the little tracks and villages around. We were following her so blindly that we were even going after her in the bushes, when she just needed to answer nature’s call… All in all a lot of laughs, and it’s shown us even more that the Vietnamese aren’t so bad. In the last story told you we were still getting used to them, well, it turns out they’re quite a charming people in their own way.

After Sapa we spent a day as drifters in Hanoi, since we came off the nighttrain and were only going to catch a bus to Hue that night. We did the highlights in that town, and before long we traveled to Hoi An, where we are now!
Hoi An is quite an idyllic town in French colonial style, with lots of little streets and an old town center near the river. Most of the tourists come here for the tailors: they’re everywhere and their craftsmanship is awesome! We are probably the first tourists not to have anything made, but it seems that with the end of the trip, the end of our budget is in sight as well.

Saturday night we finally had our first full moon party! Not on a Thai island, as most backpackers do, but in Hoi An’s old town center! This is a monthly occurring party, where al the lights in this area are turned off. The only light comes from the lanterns and the candles on the river. There are performances, and the air is filled with the smell of all different kinds of food and music. Great experience, and with a hangover much more bearable than the one after a real full moon party!

Tonight we are taking yet another sleeper bus, our last one, to Nha Trang. We’ll see Astrid and Iben again: a Danish twosome that we’ve been running into since Hanoi. We’ve been going just as fast as they are, since all of us have a limited time left in this county. Only three weeks from now, and we’ll be on Dutch soil again.

Het begon allemaal in een obscuur tourbureautje in Pakse… Onze laatste dagen in Laos waren aangebroken, en we zochten een manier om naar Vietnam te komen. De ‘local international bus’ zou het worden. Op het busstation aangekomen bleek wel dat dit weer een interessant bustripje zou gaan worden. Uiteraard was de bus twee keer zo hoog vanwege de lading op het dak, en alle laadruimte was compleet volgestouwd met mysterieuze dozen. Een blik in de bus leerde ons dat de achterste helft tot de nok toe beslagen werd door vracht, en zelfs het gangpad was niet vrij vanwege de rijstzakken die daar gestald waren! Gelukkig werden wij als prinsessen op de voorste twee stoelen geïnstalleerd. Ook daar konden we niet met onze voeten bij de grond vanwege de gestalde spullen, maar we konden in ieder geval met onze benen gestrekt zitten…. Dàchten we tenminste! Toen het tijd was om te vertrekken diende zich namelijk een hele kolonie Laotianen aan, die schijnbaar allemaal mee wilden naar Vietnam. Even was het grappig, tot er aan die mensenstroom geen eind leek te komen! Ze bleven maar komen, elkaar duwend en steeds verder naar achter schuivend… Tot wij toch uiteindelijk gedwongen waren onze knieën te buigen en een echtpaar plaats te laten nemen op onze voeten. Dit zou allemaal niet zo vervelend zijn geweest, als de busreis niet tien uur zou gaan duren, de bus niet zo scheef had gehangen, en er tenminste nog wat lucht in de banden had gezeten… We hebben onze vriend Eckhart Tolle maar in flinke doses aangewend voor het benodigde doorzettingsvermogen, en dat hielp best goed. Gelukkig hing de bus na een tijdje zo scheef in de bochten, dat het lichamelijke ongemak ondergeschikt was aan de angst om te kapseizen. Hierdoor stonden we ook lange tijd stil en duurde de reis nog eens twee uurtjes langer. Natuurlijk zag onze bus er zwaar verdacht uit: die werd bij de grens dus grondig onderzocht door de Vietnamese politie en honden. Toen de test was doorstaan reed de bus een hoek om, waar we wéér twee uur mochten wachten omdat de helft van de vracht meteen werd gelost. (Niet dat wij dat vervelend vonden!) Al met al een busreis uit duizenden…!

Bij het zien van de nachtbus naar Hanoi raakten we bijna in extase… een bus met bedjes! Hoe was het mogelijk? We hebben nog nooit zo lekker geslapen, al hobbelend en schuddend en wel!

Inmiddels hebben we genoeg tijd gehad om van de busreizen bij te komen, en we hebben al flink wat bezienswaardigheden achter de kiezen! Vietnam lijkt tot nu toe compleet anders te zijn dan Laos. Drukker, meer ontwikkeld, hectischer, toeristischer, drukker… We dachten dat het verkeer wild was in Cambodja, nou, toen hadden we Hanoi nog niet gezien! De straat oversteken kan uren duren, als je de ballen tenminste niet hebt om er maar gewoon een keer schuifelend aan te beginnen.
De mensen in Vietnam staan er verder om bekend dat alles om geld draait, we zijn dan ook al talloze keren opgelicht door obscure taxichauffeurs. Toen we onze schoenen op de gang van een hotel hadden laten staan en ze kwijt waren, wisten de mensen ons daar te vertellen dat Vietnamezen alleen om geld geven, en dus vast niet onze schoenen hadden gestolen. Dat bleek ook zo te zijn, we vonden ze op het dak van het lagere gebouw ernaast…

Kortom: het is even omschakelen na de eindeloze vriendelijkheid van de omringende landen. Ach ja, we zijn er eigenlijk al aan gewend, dat scheelt. Bovendien is Vietnam tot nu toe prachtig! We hebben al een cruise gemaakt naar Ha Long Bay en daar op een boot geslapen. De uitzichten waren adembenemend en de medereizigers gezellig.

Afgelopen zaterdag was ook bijzonder: toen hebben we een nachtje in het Hilton Hotel geslapen! Dit was een kadootje voor onze verjaardagen, en het was ongelooofelijk ontspannend. Dankjewel Floris!!

Onze vlucht naar Bangkok vertrekt over precies 4 weken, en daarna zullen we snel genoeg weer in Nederland zijn… We gaan er dus nog even voor op volle kracht!

— Vergeet niet onze nieuwe kaart, foto’s, en filmpjes te kijken. Alles is te vinden in de menubalk bovenaan! —

* * * * * English Version * * * * *

It all started with our bus ticket to Vietnam. We were going to take the ‘local international bus’ to Dong Ha, about one hour into Vietnam. The first thing we saw of our bus was that it had doubled in size: the roof was completely loaded with boxes, and the there was more cargo to be found in every corner of the vehicle. The back half of the bus contained no seats, but was stuffed with freight, as was the isle. Luckily we got the queen’s location: right in the front seat. It didn’t bother us too much that we couldn’t put our legs on the floor (more cargo there), since we’d be able to stretch them out in front of us. Well, that plan turned out differently. When it was time for the bus to leave, people started forcing themselves through the door. We could call it a queue, but really it was no such thing. There was some fierce pushing and climbing involved, until the last person had taken place… on our feet! We had no choice but to bend our legs and keep them that way for the remains of the trip. This wouldn’t have been so bad, if only the bus hadn’t been slanted to the left, if there had been some air left in the tires, or at least if it wasn’t going to be a ten-hour ride… At times we were leaning over so much that it felt like the bus was merely crawling, if it didn’t stop altogether, adding an extra two hours to the journey… You can see how we had to whoop up some ‘Eckhart Tolle’ for extra persistence! Of course our bus looked very suspicious, so passing the border wasn’t easy. The vehicle was subjected to a heavy search, with dogs and all! After all was clear, we stopped around the corner where we had to wait another hour for half of the cargo to be transferred onto mopeds and minivans. (Not that we had a problem with that!) All in all quite the busride!

After this episode, you can imagine that we were ecstatic when we saw our night bus to Hanoi… with beds! We’ve never slept so well!

We’ve had more than enough time to recover since then, and we have done quite some sightseeing! We can safely say that Vietnam is quite different from Laos. So far it seems much busier, more developed, more crowded, richer, busier, more crowded… We thought traffic in Cambodia was crazy, but we had not seen Hanoi yet! Just crossing the street can take hours, unless you find the courage to shuffle through the motorbikes, one foot at a time. Furthermore, the Vietnamese are known for their ‘it’s all business’-attitude… We’ve noticed that, since we have been overpaying everyone, especially some shady taxi drivers! One day, when we couldn’t find our shoes that we had left in the hallway of the hotel, the manager explained that they were probably not stolen. ‘Vietnamese people like money, so they would probably steal that, not your shoes.’ Hmm. He must have been right, since we found our shoes back on the roof of the (lower) building next door… This attitude is quite different from what we are used to in the surrounding countries, but luckily people are still quite nice in general so we’ll manage.
So far Vietnam has been great! Hanoi is quite a city, and a cruise to Ha Long Bay was fun! We slept on a boat with stunning surroundings and fun fellow travelers.

Last Saturday was also quite special, when we spent a night at the Hilton hotel! This was a gift from a friend and it was sooo relaxing… Thanks Floris!!

We have exactly four weeks left until our flight leaves for Bangkok. It’ll be a matter of time before we’re home!

— make sure you check out our map, pictures, and latest video material! It’s all in the top navigation bar. —

Wat is de meest comfortabele manier om een half land te doorkruisen zonder teveel geld en tijd kwijt te zijn? Een nachtbus met bedjes! Deze manier van transport hadden we nog niet gehad en moest natuurlijk op het lijstje van aparte vervoersmiddelen bijgeschreven worden! Het was een redelijk comfortabele manier van reizen, aangezien we beide niet langer zijn dan 1.70 meter en we net gestrekt in het bedje pasten…

Na een nachtje slaapbus, een minibus en een boottochtje kwamen we op onze bestemming aan: Don Det, 1 van de 4000 eilanden die Zuid-Laos rijk is. Het eiland zelf was een bijzondere ervaring: tot voor kort hadden de bewoners van dit eiland namelijk nog geen elektriciteit! We hopen dat dit niet alleen voor toeristen is, maar dat Laotianen er zèlf ook behoefte aan hadden dat er nu elektriciteitspalen van het vaste land naar het eiland lopen… Maar toch was het nog een beetje terug naar de natuur voor ons op het eiland: bij ons guesthouse (en dit gold voor het grootste deel van het eiland) hadden we alleen elektriciteit rond etenstijd, dus ook geen ventilator die braaf de hele nacht doorblies!

Naast de elektriciteit was de hele eiland-ervaring een goede oefening in de natuur voor ons: we hebben ‘s avonds laat in de stromende regen (jawel, het regenseizoen is aangebroken!) op onze blote voeten door de modder gelopen om in het pikkedonker ons guesthouse terug te kunnen vinden. Verder stond Anne nog op een pad, schrok Marieke van een koe die loeide en liepen er overal kippen, katten en waterbuffels los rond!

Graag willen we een alinea aan de eigenaar van ons guesthouse wijden: Mr. Come! ‘As in Welcome’, vertelde hij, maar wij hadden per ongeluk alweer ‘doorgedacht’… Anyways, deze beste brave man runde het hele guesthouse in zijn uppie: hij regelde de receptie, was de baas in het restaurant, verhuurde fietsen en zorgde er ook nog eens voor dat wij bekend waren met avondklok: ‘be back by 10 PM!’. Soms kwam hij vragen of onze lamp het wel deed, als wij in het donker op onze kamer waren om de muggen buiten te houden. Hij liep ongegeneerd naar binnen om het te checken, op de meest ongepaste momenten! Na een paar dagen waren we aan hem gewend en zagen we het schattige in deze man wat beter, vooral nadat hij witte touwtjes om onze polsen had gebonden, een teken van geluk in het Boeddhisme. We besloten bij hem het transport terug naar het vasteland te boeken. De normale gang van zaken is met een boot met 15 andere toersiten en een minibus, onze beste man heeft ons voor hetzelfde geld zelf naar het vasteland gevaren en we mochten in de kabine van een lokale ‘bus’ (kleine truck) die om de haverklap toeterde, stopte en Laotianen oppikte. Weer een nieuwe vorm van transport voor ons steeds langer wordende lijstje!

Op dit moment zijn we in Pakse. Er is vrij weinig te doen hier, het enige leuke is dat het dichtbij het Bolaven Plateau ligt. Op dit plateau bevinden zich een aantal watervallen en koffieplantages die de moeite van het bezoeken waard zijn. De motormuis kwam weer in ons boven en we hebben onze zevende scooter gehuurd om de omgeving te verkennen. Bij een tourbureau werd ons verteld dat we naar Mr. Coffee moesten vragen zodra we in het dorpje op het plateau aangekomen waren. Blijkt die gast een Nederlander te zijn! Hij brouwde meteen een lekker bakkie zelfgeroosterde pleur voor ons en we hebben een tijdje zitten kletsen over Nederland, Laos en alles daartussen in. De koffie was gratis voor ons, maar een tour naar de plantage zat er niet in, dus die moeten we in Vietnam nog maar gaan vinden!

Pakse is echt zo’n stadje dat iedereen aantikt omdat het op de kruising Cambodja, Thailand, Noord-Laos en Vietnam ligt. Wij zijn hier dan ook gestopt om vanavond door te reizen naar Vietnam, ons laatste land alweer! Dat wordt weer een hele rit, met een ‘local international bus’ (wie verzint dit soort termen?) die ons naar de grens rijdt waar we om 4 uur ‘s nachts aankomen en vervolgens 4 uur lang moeten wachten tot de grens open gaat. Daarna stijgen we de bus weer in en worden we halverwege Vietnam gedropt, waar we weer een nieuw vervoersmiddel naar het noorden (Hanoi) gaan nemen. Daar hopen we toch woensdagavond/donderdagochtend een keer aan te komen… Wens ons succes!

PS Schijnbaar was dit onduidelijk in het vorige bericht, dus hier een rectificatie: Laos vinden we fantastsich, het is Vientiane waar ons hart niet sneller van ging kloppen! Dus niet denken dat we zo snel mogelijk weg wilden uit Laos, want niets is minder waar!

* * * * * English Version * * * * *

What is the most comfortable way to travel half a country without spending too much time or money? A nightbus with beds! These worked out quite well for us, since we are under 1.70m. We almost fit in them lengthwise, something we can’t say about fellow falang male travelers…

After this nightbus, a minibus, and a boatride we arrived at the next destination on our itinerary: Don Det, one of 4000 islands that occupy the Mekong river in the south of Laos. Funny was that a while ago this island didn’t even have electricity! At the moment there is some: the engines are started when a fruitshake is requested and it also operates between 6 and 10 PM. Some locals were proud to tell us that next month fulltime electricity will arrive. We cringe at the thought that us tourists caused this, we hope it’s something the Laotians desire themselves as well…

Since electricity was only there part-time, we mostly felt like we went back in time! It gave us a nice brush with nature, since Don Det holds animals galore and is only partly inhabited. We’ve also had the experience of walking back to our guesthouse after eleven, which meant an electitity-lacking pitch-black night. Add the pouring rain and the paths that aren’t paved, and you have us barefoot in the mud. Anne managed to step on a frog (it survived!) and Marieke almost jumped off the island at a cow’s ‘Mooooooh’. Safe to say we had some exciting nights here…!

A person that deserves a full paragraph is the colorful character that was the owner of our guesthouse: Mr. Come! ‘As in Welcome’, he proudly reveiled, but of course we have our own thoughts on this. It seemed as if this character was the only one to run all the services the guesthouse offered! He was the reception desk, waiter in his restaurant, rented out bikes, and made us familiar with the curfew: ‘Back by 10 PM! Not too much Beer Lao Lao, okay? hahah!’ Sometimes he’d drop in all worried to check if our lights were working if we were in our room without lights (mosquito’s!), and he would casually swing by to inquire if we needed anything else. Breakfast? A tour? A wake-up call? (Soundproof walls??) After a day or two we’d completely gotten used to this friendly father-figure, especially after he gave us little white ropes around our wrists for ‘good luck and health and money.’ We decided he deserved to get our 10 euros for the way back to Pakse. Normally this would involve a tourist-laden boat and a transfer to a bus or minibus. In our case we were transported by him personally in his own boat, and got the queen’s position in the front seat of a ‘local bus’ (like a truck with benches) that would honk loudly, stop, and pick up some more people and freight. (the latter being mostly fish, from the smell of it…)

At the moment we are in Pakse: another one of the larger cities, that we would call a medium-sized village. Not that much to do, but closeby is the Bolaven plain. There are some nice waterfalls and coffee plantations here, which are definitely worth visiting. Our inner motorcyclelover took only seconds to float to the surface, and we can proudly say that number seven was soon ours to drive around. The agency told us to just drive up there and ask for Mr. Coffee, as he -surprisingly- is the Coffee-guru in the area. Not so hard to find with only one road leading there… And it turns out this guy is Dutch! A home-roasted cup of joe was fixed right away and so were conversations about the Netherlands, Laos, and all in between. The coffee was delicious and on the house, but a tour to the plantation wasn’t going to happen that day so we’ll have to find another one in Vietnam. That’ll be our next country! We’ve really enjoyed staying in Laos, with its friendly people, wonderful culture, impressive mountains and everything in between. Tonight we’re getting on a ‘local international bus’ (??) that’ll reach the Vietnam border at 4 A.M. We will have to wait until it opens at 8. (Why not leave four hours later? We don’t have a clue either.) We hope to reach Hanoi all the way in the north somewhere between Wednesday night and Thursday morning. Looking forward!

Twee bussen deden er slechts 20 uur over om ons van Bangkok naar Luang Prabang te brengen. Het leek ons handig om meteen door te gaan naar het noorden van Laos, vanwaar we weer af kunnen zakken naar beneden.

Luang Prabang is een van de grotere steden in Laos, met maar liefst 52.466 inwoners. De helft daarvan bestaat ongeveer uit toeristen denken we, maar dat mag de pret niet drukken! Het meest bijzondere aan deze stad zijn de monniken die vlak na zonsopkomst een aalmoes komen halen. Laotiaan en toerist stellen zich zij aan zij op om sticky rice en bananen in de schalen van de monniken te leggen. Het mooiste is nog dat de Laotianen hier ook aan verdienen: zij rekenen de toerist die slaapdronken en onvoorbereid uit zijn bed komt rollen natuurlijk veel te veel voor een paar miezerige bananen…

Nadat we deze en nog enkele andere highlights hadden bekeken, vertrokken we naar Phonsavanh. Veel mensen slaan dit dorp over, en dat is logisch: er is absoluut niets te beleven. Het bijzondere was de ‘plain of jars’: een vlakte waar stenen potten zijn neergelegd. Niemand weet echter wanneer, hoe, of waarom. ‘Like Stonehenge!’ jaja, de gidsen zijn goed op de hoogte! Zo’n tour is ook altijd goed om andere reizigers te leren kennen, we hebben ons goed vermaakt en nuttige reistips opgedaan.

Na Phonsavanh was het de beurt aan Vang Vieng: dè plek in Laos om in zwembanden rond te drijven en biertjes te drinken! Dit tuben was uiteraard een cultureel hoogtepunt. Of ja, eigenlijk wel! Het is tenslotte wel cultureel bepaald dat een 8-jarig meisje whiskyshots uitdeelt in de bar van haar ouders… En torenhoge duikplanken waar beschonken mensen vanaf springen zal je niet in veel andere landen tegen komen. Goed, wij vonden één dag meer dan genoeg, en zitten inmiddels in Vientiane, de hoofdstad: 203.000 inwoners. Er schijnt hier niet veel te doen te zijn, en dat lijkt tot nu toe inderdaad het geval. We halen dus ons Vietnam-visum en vertrekken weer.

De bergritten naar al deze exotische locaties zijn trouwens niet mis: de Laotianen zijn een stel sjeeskezen! Er zijn een aantal grote wegen door het land, maar die gaan ook dwars door de bergen. Slapen in de bus is er dus ook niet echt bij… Maar goed. Dat doen we dan wel in onze superdeluxe guesthouses met mieren in bed of zingende Laotianen voor de deur: we zijn tenminste nooit eenzaam! Oh, en die kakkerlakken die opeens overal opduiken, daar draaien we onze hand ook niet meer voor om. We hebben er beide al eentje op onze schouder gehad, en zelfs met de blote voet erop uit bed stappen leverde geen overdreven gekrijs op. We zijn aan het inburgeren!

Waar we nog niet helemaal aan gewend zijn is Marieke’s nieuwe reistas. De weg van Nong naar het busstation (in een taxi!) was kennelijk te veel voor haar koffer: de wielen gaven het op vóór we zelfs maar een buskaartje hadden gekocht! De redding was nabij: we hebben een prachtig rek op wielen voor haar gescoord waar we de koffer nu prinsheelrijk op rondrijden. Dit levert nog wel de nodige moeilijkheden op bij ons vervoer: de tassen gaan namelijk standaard op het dak van de bus. Anne had haar nieuwe taak van tassen in vervoersmiddelen en hotelkamers zetten zonder morren geaccepteerd, maar erop is weer een nieuwe uitdaging! Spierballen, here we come!

Laatste nieuwe ontwikkeling: Marieke wordt tegenwoordig aangezien voor aan Aziaat. We waren in een restaurant en ze stond even tegen een paal geleund. Dit leidde tot de vraag of ze misschien een menu had voor twee blonde dames. Toen Marieke -met stomheid geslagen- niet meteen reageerde gingen de meisjes er maar bij uitbeelden: ‘MENU??’ Gelukkig waren de dames enigszins beschaamd na Marieke’s: ‘Err, I don’t work here?!’ Wij weten in ieder geval wel dat we voortaan extra vriendelijk zullen zijn tegen restaurantpersoneel!

Marieke had trouwens nog meer geluk: haar slippers zijn nu voor de tweede keer ontvreemd! De eerste keer was pijnlijk aangezien het echte Havaianas van 18 E betrof, de tweede keer omdat ze nu over pijnlijke steentjes naar huis moest lopen. Na twee zwarte paren hebben we het nu maar op herkenbare rode slippers gegooid…

Goed, in Laos is niks onmogelijk, dat blijkt wel weer! En zoals je ziet reizen we inmiddels in een noodtempo: de tijd gaat snel en we hebben nog heel wat mooie plaatsen op ons verlanglijstje staan. Tot de volgende keer!

* * * * * Summary in English * * * * *

It took us two buses and 20 hours to reach Luang Prabang. We thought it would be best to move all the way up to the north, so we can move downward in Laos from there.

Luang Prabang is one of the larger cities in Laos: it has a whopping 52.466 inhabitants. Half of them are probably tourists, but luckily Luang Prabang still has its own culture. The most special were the Monks coming for alms at dawn. Loatian and tourist alike line up to give bananas and sticky rice. Nice is how the Laotians make money off of this as well: of course they seriously overcharge the unsuspecting tourist that shows up still half asleep! It’s nice to see that work both ways.

After hanging around Luang Prabang for a bit longer, we moved over to Phonsavanh. Hardly any tourists go there, and we can see why: nothing too exciting to do here! The main attraction is the ‘plain of jars’: a mysterious scattering of huge stone pots in several fields around the town. Nobody however knows how they got there, when, or why. Aside from the jars, tours are also always a good way to meet new people, have some fun and get some travel advice.

From Phonsavanh we journeyed to Vang Vieng: the place in Laos to float around in big tubes and drink beers! As you may suspect, this activity was a cultural high for us. Or actually… You don’t see an 8-year-old girl serving whiskyshots in her parent’s bar every day! And jumping off diving boards while intoxicated is probably illegal in most countries. As you can understand, one day of tubing was more than enough for us, and we’ve travelled on to Vientiane that inhabits a whopping 203.000. Apparently there’s not too much to do here though, and that does seem to be the case. Reason for us to get our Vietnam-visa, and travel on to the next port.

Busrides to all these wonderful places are no picnick by the way: these Laotians sure know how to push a vehicle’s limit! The big cities in Laos are connected by a few paved roads, that have to circle lots of mountains. No sleeping on buses for us this time… That’s okay though: our deluxe guesthouses can provide this joy for us, along with ants or singing Laotians. Well, we sure are never lonely! The cockroaches help too, they seem to appear from out of nowhere these days. We’ve both had one on a shoulder so far, and even stepping on one barefeet hasn’t lead to any serious screaming. We’re almost like locals!

A thing we haven’t quite gotten used to yet is Marieke’s new bag. The road from Nong to the busstation appeared to be too much for it: the wheels broke down before we even bought a ticket! Not to worry though: we bought her a wonderful little cart on wheels that the suitcase is now travelling on. It’s not always easy when travelling though: bags tend to go on the roof of our means of transportation here! Anne had gladly accepted the role of suitcase-lifter for trunks and hotelrooms, lifting on top of things is a whole new challenge. Muscles, here we come..!

Latest development: Marieke seems to be looking more and more Asian. She was casually leaning on a wall in a restaurant, after two toursits approached from the back… If she had a menu for them? Of course Marieke didn’t reply right away – she was too startled. This caused the two to go into charades-mode: ‘MENU?’ Luckily the girls were somewhat embarrased after Marieke’s: ‘Err, I don’t work here?!’ We know for sure we’ll be extra nice to any kind of personnel anywhere from now on!

Marieke actually got even more lucky: her flip-flops got ‘lost’ a second time! The first time hurt because they were real Havaianas, this second time because she had to walk home over some pointy rocks. After two black pairs she figured it might be better to get some recognizable red ones…

It’s clear: anything is possible in Laos! As you can see we are travelling at the speed of light: time moves fast and we have so many more wonderful places to visit. Until next time!

Mailinglist

Archieven

Categorieën

Foto's

Alweer een waterval...

Wij en onze lieve Deense vriendinnen!

Disco-buddha

Lunch met de Easyriders

Meer foto's
september 2014
M D W D V Z Z
« jun    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  
Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.