You are currently browsing the monthly archive for februari 2009.

Geen dag is hetzelfde in Thailand, zo bleek ons vorige week wel weer. Op maandagochtend werden we in op de achterbank van een pickup truck geplant, om naar Chiang Khong te worden gereden. Daar zouden we een midweekje blijven, om mee te kijken met de bezigheden van deze dependance van DEPDC. We waren maar wat blij met deze ontwikkeling, aangezien we in Mae Sai onze beste tijd wel hadden gehad. Daar DEPDC nooit vrijwilligers voor korter dan 6 maanden aanneemt, zul je begrijpen dat het voor ons moeilijk was om onze plaats binnen de organisatie te bepalen. Al vrij snel zagen we in dat van actief ‘helpen’ geen sprake zou zijn: wat kun je ook doen in zo’n korte tijd? Onze ‘begeidster’, P’Nui (spreek uit: Pi Noei) had dus bedacht dat we iedere dag mee konden lopen in een andere afdeling van DEPDC. Verder konden we ’s ochtends English hour verzorgen op de Child Voice Radio, en ’s avonds Pan Pan helpen met haar Basic English class. Dat ging meteen goed: De eerste dag dat we kwamen ‘helpen’ kreeg Anne een blaadje in haar hand gedrukt, met de vraag: ‘Do you want to teach them these animals?’ Vervolgens stond ze 2 uur les te geven. (Vul dat maar eens met 10 diertjes… Juist, daar komt een hoop herhaling bij kijken.) Super gaaf was wel dat er ook monnikken les krijgen hier, en die zich geinteresserd bij het raam hadden geschaard om naar die rare Falang te kijken. Binnen no time stonden er wel 15 mee te kijken! Opeens is het onderwijs dan best een aantrekkelijk werkveld…!
 
Goed, afgezien van deze topervaring zat ons werk er echt helemaal op, en toen we aan het eind van de week ook nog de English room ontdekten die bomvol staat met allerhande materiaal, waren we helemaal toe aan even iets anders. Chiang Khong bleek een totaal ander verhaal te worden! Eigenlijk is de enige overeenkomst met Mae Sai dat het een grensdorp is, waar trafficking een risico vormt. Maar dan aan de grens van Laos. DEPDC Chiang Khong ondersteunt verschillende families financieel, en heeft ook 20 meiden in het centrum zelf wonen. Het zijn weeskinderen, kinderen waarvan de ouders een drugsprobleem hebben, of kinderen die simpelweg heel arm zijn. Toen de dames om 4 uur ’s middags uit school kwamen bleek wat een geoliede machine het huishouden was! Iedereen weet wat zijn taakje is, er wordt gedouched (2x per dag!), kleding gewassen, eten gekookt, huiswerk gemaakt, en gezellig gekletst. De leiding bestaat uit 2 meiden van onze leeftijd die er dag en nacht zijn, en 2 mensen in het kantoor. We hadden hier nog steeds wel dat ‘nutteloze’ gevoel: wat kun je werkelijk bijdragen? Maar we vonden het ook fantastisch om gewoon mee te doen en te ervaren hoe het leven er daar uit ziet. Het was bijzonder hoe we meteen werden opgenomen door de groep nieuwsgierige meiden, en het voelde alsof we opeens bij een grote familie hoorden.
Onze kamer was een belevenis apart. Het huis, waarvan de benedenverdieping van beton was gemaakt, was bovenaan van hout. Wij kregen wederom een eigen kamer toegewezen (luxe!) die gevaarlijk wiebelig was. Slapend heeft Marieke ’s nachts dan ook de heldere conclusie getrokken: ‘we slapen in een boomhut!’ Ook werd Anne ’s nachts een keer wakker van een dier op haar hoofd, dat ze er slaperig afveegde. Dit had een lichte plof tegen de muur en een piepend geluid tot gevolg….. We gokken maar dat het een gekko was! (Please, PLEASE geen rat!!) Later vonden we in Mae Sai trouwens onze eerste kakkerlak bij het opruimen van het bed, dus ook die vuurdoop hebben we nu gehad..
 
De meest recente overwinning op onszelf was ook in Chiang Khong: met blote voeten op het hurktoilet! Jawel dames en heren, wij kunnen de wereld aan!! Dat gezegd hebbende: zaterdagochtend om vier uur ’s ochtends vertrekken om om zeven uur op de sportdag in Mae Sai te zijn doen we nog steeds niet voor de lol… (En Anne was ziek, dus ons prettigste reisje was dat zeker niet hier…)
 
Inmiddels hebben we onze tijd bij DEPDC alweer afgesloten, en zitten we in Chiang Rai! Het verblijf in Mae Sai was zeker bijzonder, en we hebben er veel van geleerd. Het is ons duidelijk dat de Thai een onwijs gastvrij volkje zijn, maar het is wel moeilijk om ze te begrijpen. Soms komt dat door de taalbarriere, en soms omdat ze simpelweg anders (minder?) communiceren dan wij gewend zijn. We hadden vaak echt geen idee wat er van ons verwacht werd, of we werden gezien als gast of als medewerker, als gelijke of als meerdere. Vooral dat laatste geeft ons een ongelofelijk ongemakkelijk gevoel… Mensen willen ‘graag met ons praten’, willen ‘hun Engels oefenen’, of verwachten om de een of andere reden dat wij alles kunnen. We worden een klas in geloodst, en opeens moeten wij de les geven, of wordt er gevraagd: ‘can you teach them a song?’ Daarnaast worden we als een soort van levende mascotte overal heen gesleept en staan we waarschijnlijk al op een stuk of 50 foto’s op diverse camera’s. We wisten natuurlijk allang dat een westerling hier iets bijzonders is, maar zo behandeld worden is soms erg vermoeiend. Vandaag bezochten we bijvoorbeeld een school. Aan het eind vande dag werd ons een zak snoep in de hand gedrukt, om ‘aan de kinderen uit te delen.’ We voelden ons hierdoor behoorlijk lullig!! Vooral omdat we nog niet eens zelf met het idee waren gekomen om iets mee te brengen.
 
We ontdekken steeds overal dat de fascinatie voor ‘het Westen’ tweezijdig is. Enerzijds vindt iedereen ons geweldig, en willen ze ‘zo wit mogelijk’ zijn. Anderzijds lijkt soms het tegenovergestelde het geval. Heel begrijpelijk: er zijn altijd twee kanten van een medaille, maar soms voelt het alsof wij niet zo benaderd worden. We worden trouwens ook 90% van de tijd gezien als Amerikanen, en mensen gaan er vanuit dat Engels onze eerste taal is. Zelfs Amerikanen denken  dat we tweetalig zijn!
 
Hoe dan ook: ontmoetingen tussen culturen gaan dus altijd gepaard met een hoop lol en wat moeilijkheden! We neigen gelukkig het meeste naar de eerste, en gaan hier dan nog een hilarisch weekje tegemoet. Deze week zijn we te gast bij Khun Vichien en zijn radiostation. Hij heeft als een soort zorgzame vader een heel programma voor ons in elkaar gedraaid, en maakt zich zorgen over vanalles dat wij makkelijk zelf kunnen regelen. Aanstaande woensdag is het sportdag voor allerhande radiostations uit het land. Onze taak in het geheel lag al vroeg vast: Anne mag gaan zaklopen, en Marieke estafette met een watermeloen! De ernst waarmee deze sportdag wordt aangepakt leidt tot veel gegiechel bij ons. Maandagmiddag begon het halve kantoor namelijk al zeer fanatiek te oefenen! Anne moest haar zakloop wel 5 keer oefenen en perfectioneren, en Marieke kan de meloen onderhand wel als onderdeel van haar lichaam beschouwen. Ook hebben we het eeuwenoude spel ‘Jeu de Boules’ gespeeld, dat ons erg goed af ging! Dank ouders, voor jaren Franse camping. We denken dat het spel (dat overigens ‘Petanque’ heet, waarom wij er een neppe Franse naam aan hebben gegeven mag joost weten..) hier heen is gekomen dankzij de Franse overheersing in de buurlanden. ’s Middags komt onze mascotterol weer van pas. We hebben vandaag al ons kostuum mogen passen, want jawel: we worden als echte Thaise dames aangekleed! Dat wordt weer lachen, gieren, brullen, zweeeten…

PS Foto’s is helaas niet gelukt, USB + internetcafe, je weet het maar nooit…

* * * * * Summary for our English Readers * * * * *

No day is the same in Thailand! We experienced that yet again when we were loaded into the backseat of a pickup truck, and driven all the way to Chiang Khong. (3 hours away..) We were all too pleased about this, since our job in Mae Sai was done. It’s really difficult to do any job for only a short period of time, and we fully understand now why they normally only accept volunteers for a minimum of 6 months. The week we spent in Chiang Khong was awesome. This part of DEPDC exists mainly because Chiang Khong is a bordertown, where trafficking is a serious risk. Some families in the region recieve financial support, and at the center itself live 20 girls. It’s amazing to see what a perfeclty organized household this is, where everyone has their own job and task, and altogether it feels like a warm family.  We still felt a bit silly, because what ‘job’ can you really do there? But it was amazing how we were accepted into this house without question, and became part of the little routine for a while.

Of course this stay, like any other, was not free of silly moments. There was one moment where Marieke seemed to have an epiphany in the middle of the night, exclaiming: ‘Gosh, we’re sleeping in a treehouse!’ This was sortof accurate, since the top floor was made of wood, and the floor felt a bit wiggly. Another night-situation: Anne woke up with some sort of animal on her head, that she ‘casually’ wiped off… This resulted in a soft ‘smash’-sound against the wall! We’ve looked around in panic but couldn’t find anything: the conclusion that we wish to draw is that it was a gecko. (let’s pretend rats don’t climb stairs..)

We’ve also had many breakthroughs for ourselves: we are now able to use a Thai toilet withouth shoes, and get up at 4 AM to drive to a sportsday in Mae Sai that starts at 7AM.

Our stay in Mae Sai was wonderful. We’ve once again learned that the Thai are an extremely welcoming people, but difficult to understand. This is mostly because of the language barrier, but also because they have a different communication style than we do. Often we have no clue what’s expected of us, so we just stand around like silly people, waiting for childlike orders that we can understand with our little knowledge of Thai language. We also never quite know wheather we’re looked at as guests or collegues, equal, lesser or better… Especially that last part is making us feel uncomfortable. People want to talk to us, practice their English, or -for some odd reason- expect us to be able to do anything. It’s happened more than once that we were pushed into a classroom, and asked to teach ‘some english’, play ‘a game’, or teach them ‘a song.’ Luckily Anne has a degree in education, we’d be in big trouble otherwise! We always knew there was a fascination for westerners, but being treated like this everyday is somewhat exhausting, especially since we’re never sure wheather it’s meant as an admiration or exactly the opposite. Imagine we would go around the streets of New York or Amsterdam, feeling up every different-looking person that we came across!  

Anyway, however tiring and exciting: meetings between cultures are never easy. Most of the time we just have a lot of fun with it, and laugh about the funny situations we end up in! We have another fantastic week lined up for us, with a full program that Khun Vichien created for us. He’s extremely nice and caring, treating us like a worried father. This wednesday we’re participating in the sportsday: various radiostations will compete in this and it’s taken extremely seriously!! We were already informed of our roles on monday, where we were carefully explained about the ‘running in a sack’ that will be Anne’s job, and Marieke’s running with a watermelon! After that there was time for some serious practise, we hope we will be able to show that we are now masters in the field… In the afternoon we’ll serve as a kindof mascotte: we will be dressed up in traditional Thai clothes and even know a tiny bit of a traditional dance! That’ll be interesting, beautiful, and probably very sweaty! Until later!

Advertenties

Lekkere actie: eerst op zondagavond tot diep in de nacht internetten terwijl er om 6 uur een taxi naar het busstation genomen dient te worden en vervolgens om half 4 ’s nachts in de stress raken omdat de buskaartjes niet gevonden worden! Gelukkig waren de backpacks ook nog niet ingepakt, dus was de zoektocht iets gemakkelijker! Desalniettemin zijn de buskaartjes (lees: kleine vodjes dun papier, wie maakt die dingen dan ook zo?) niet meer gevonden… Gelukkig waren er nog genoeg plaatsen vrij in dezelfde bus en konden we alsnog genieten van het veranderende landschap.

’s Avonds kwamen we aan in Chiang Rai, waar we opgewacht werden door twee mannen van het radiostation van Khun Vichien, die daarvan de baas is en die iemand kende bij het vrijwilligersproject waar we nu zitten.

Snappen jullie de connecties nog? Hier even een samenvatting:
Joop & Dorien uit New York > Nong uit Bangkok > Khun Vichien uit Chiang Rai > oprichter van DEPDC (onze organisatie).

Dinsdags werden we verwacht bij Khun Vichien en kregen we meer te horen over het vrijwilligerswerk. Na kennis te hebben gemaakt met hem, zijn vrouw en het personeel van de radio werden we meegenomen door P’Nui en Pan-Pan, twee mensen van DEPDC, die ons 70 kilometer verderop brachten, naar Mae Sai, vlak aan de grens met Myanmar. De hoofdstraat van dit standje mondt namelijk uit in de grensovergang! DEPDC staat voor: Development and Education Programme for Daughters and Communities. (www.DEPDC.org) Een hele mond vol!

Waar ze (in het kort) voor staan: DEPDC is een non-profit organisatie die de handel van vrouwen en kinderen voor de sex-industrie in Thailand.
Ze bieden gratis scholing, praktijktraining en onderdak aan voor jonge dames en heren die dit nodig hebben. De kinderen die hier behoefte aan hebben zijn voornamelijk arme kinderen uit de omgeving van Mae Sai en kinderen van de hill-tribes die in de bergen tussen Thailand en Myanmar wonen. Ook de omringende landen zijn risicogebieden.
Deze arme gezinnen worden namelijk soms aangesproken door ‘agents’ die kinderen recruiten voor de sex-industrie in Thailand, voornamelijk in Bangkok. Ze zeggen er natuurlijk niet bij om wat voor werk het gaat of liegen hier gewoon over. De ouders stemmen daar soms mee in en laten hun kinderen meegaan met deze ‘agents’.
Op de plaats van bestemming aangekomen komen de kinderen er pas achter wat het daadwerkelijke plan is van deze mannen en dan is het vaak al te laat.

Dat dit veelvuldig aan de orde van de dag is in Thailand vinden wij echt heel schokkend en zijn daarom erg dankbaar dat wij een klein steentje (meer een korreltje zand) hier aan mee mogen werken om deze praktijken tegen te gaan. Wat wij hier in de afgelopen anderhalve week gedaan hebben is Pan-Pan (een meisje van 18 uit Myanmar die naar Thailand is gevlucht en is opgenomen binnen DEPDC) helpen met het geven van de Basic English lessen in de avonden. Daarnaast hebben wij ons overdag voornamelijk bezig gehouden met het maken van werkbladen voor deze lessen.  De map is op dit moment zo goed als af en we zijn best trots op het resultaat! Mede doordat al meerdere mensen met verlekkerde oogjes ernaar hebben gekeken en ons hebben gevraagd of ze het mogen gebruiken voor hun lessen.

Verder hebben we een slaapkamer op het terrein gekregen, waar we al na een uurtje onze eigen draai aan hebben gegeven door de bedden te verplaatsen en de inhoud van onze tas strategisch te verdelen over de gehele kamer. De badkamer is een verhaal apart: er is een wastafel, maar deze is niet aangesloten aan de leidingen, dus het water dat je erin gooit kletst er aan de onderkant gewoon weer uit. Verder doet de kraan het niet, maar daarvoor in de plaats hebben we een hele mooie tuinslang! Deze hangt op kniehoogte en dient tevens als douchekop! De rugklachten beginnen zich dus al aardig te ontwikkelen tijdens de tweedaagse harenwasserij…

Verder beleven we eigenlijk een hele hoop elke dag, maar aan de andere kant is elke dag ook wel weer redelijk hetzelfde, omdat we een beetje een vast ritme hebben over wat we wanneer (moeten) doen:
‘ s Ochtends vroeg eerst de radio van 8 tot 9 uur (English Hour with Ann and Marie!) en daarna ontbijten we met noodles en koffie (!). Daarna beginnen we of aan onze werkbladen voor de Engelse lessen of we gaan ‘op stage’ bij 1 van de onderdelen van het centrum. Deze week hebben we bijvoorbeeld leren haken tijdens de praktische training. Ook hebben we gekeken hoe de dames van de kapperstraining een hele klas van 5/6-jarige jongetjes onder handen nam, erg indrukwekkend hoe professioneel dat eraan toeging!

Tot slot moeten we onze trots nog even intruduceren: onze brommert! Deze gele blitskikker brengt ons overal naar toe en geeft ons net dat beetje extra vrijheid in een dorp waar geen fatsoenlijk biertje getapt wordt!

That’s it for now, volgende week gaan we naar een andere vestiging om daar rond te snuffelen. Daarna meer nieuws!

PS: Foto’s komen nog, niet alle computers hier doen het even goed met USB-sticks…

 

* * * * * Summary for our English readers * * * * *

 

There we went in the midst of night, or rather: on mondaymorning… (6 am ish) We had to catch the bus north to Chiang Rai, where one of Nong’s close friends Khun Vichien would be waiting for us. We decided to take a daybus, to be able to see some of the changing sceneries in Thailand. It was definitely interesting, although we were sometimes distracted by the loud television on the bus. (Fascinating!)

 

In Chiang Rai Khun Vichien gave us a tour of the radiostation that he is the boss of, and his colleagues were introduced to us. After that it was time to meet Pan-Pan and P’Nui, the women that would take us under their wings during our stay at DEPDC, in Mae Sai. Are you still following by the way??? A summary:

 

Joop & Dorien from New York > Nong in Bangkok > Khun Vichien in Chiang Rai > Sompop Jantraka of DEPDC in Mae Sai > Pan-Pan and P’Nui of DEPDC.

 

So that’s where we’re located right now. Mae Sai is a tiny little village, the main street leading into the Myanmar border being it’s main attraction. The centre DEPDC stands for Development and Education Programme for Daughters and Communities. What they do here is try everything in their power to stop human trafficking. This is a big problem here in Thailand: young boys and girls that are being lured into the sex industry. Since the 1980 the problem has gotten bigger: the surrounding countries have shown to be great target areas for agents. By offering education and vocational training to poor families that cannot afford government schools, DEPDC is trying to prevent this from happening as much as possible. They also provide fulltime accommodation for a number of girls and their mothers, and they’ve started the MYN: Mekong Youth Network. In the MYN programme they are training youth to be future leaders and main figures in their own community, to inform the community as much as possible about trafficking and try to prevent it. For returning victims there’s rehabilitation through the social network.

 

All in all this is a great center that’s doing incredibly important work. Of course it’s all a bit different than what we’re used to at home in Holland, and having to work with grants and volunteers makes everything even more complicated. For us it’s difficult to see where we fit in, especially since we’re only here for a short period of time. (which is an exception here, so thanks everyone who made it possible) Since our first day we’ve decided to help Pan-Pan with the basic English classes that she teaches two nights a week, and we’re taking a closer look at the material for English lessons that is available. We’re also creating worksheets and materials ourselves, to support the stuff that’s already there. It’s a library full of books we discovered, but nothing is complete or organized. We think that’s why the teachers don’t turn here easily, and why some have already told us they’re very interested in the sheets that we made! So we’re proud and we feel like we’re contributing, which is nice. In between all this activity we’re having looksies in other departments, so we become more familiar with the daily routine of DEPDC.

 

It’s all good fun, especially since in the morning we’ve been asked to do the ‘English hour’ on the radio! We have to be careful not to speak too fast, but it’s a fun activity for us. After that we usually have breakfast: noodlesoup and coffee… Yes yes, Thai style!!

 

As you can see we’re getting used to life in Thailand already. The one thing that’s difficult for us though is Thai bathing. The bathroom is not quite what we’re used to, especially the hose that is our shower is quite something different. (Try a cold shower when the outside temperature is about 17 degrees C, it’s not pleasant!) Respect for the Thai, who do this twice a day!

 

Oh and last but not least: we’ve rented a little motorcycle! It’s incredibly cool, this yellow monster is giving us a lot of freedom (a trip to town is an insignificant 3 minutes now) and we look extremely hot on it. (ahum…)

 

Next week we’ll be stationed at a detachment of DEPDC, so more news will follow after that. If you’re interested in DEPDC and their work, you can have a look at www.depdc.org.

Bedankt voor alle reacties in ons gastenboek en bij onze verhalen! We hebben ons een kriek gelachen om alle koe-namen die jullie verzonnen hebben. (We weten nu meteen wie onze site grondig bekijkt, want de koe-naam-wedstrijd was moeilijk te vinden!) Wij zaten zelf meer in de sferen ‘Albert’, ‘Fons’, of ‘Oscar’ te denken, maar merken ook dat we al wekenlang aan het beest refereren als ‘de koe’. We denken dus dat we hem ongemerkt al hebben gedoopt… We vergeten hem ook nogal eens mee te sleuren, of hij brengt een benauwde dag onder in de rugzak door zonder iets te zien, dus wedstrijd nummer 2 wordt het spotten van ‘Koe’. (Zal wederom moeilijk te vinden worden.)

Afgezien van verstikte koe gaat het hier prima met ons! Soms is het moeilijk om te focussen op wat mensen zeggen, aangezien erg flexibel wordt omgegaan met de letters L en R! Zo is Marieke al veranderd in Marie, toen Maria, en nu is het blijven hangen op ‘Malia.’ (Wel cool, want zo heet Obama’s dochter ook.) Verder vertrekken we morgen naar ‘Chiang Lai’, en wordt het woord voor westerling, ‘Farang’, consequent uitgesproken als ‘Falang.’ We vangen dat overigens constant overal op, en lachen in ons knuistje dat mensen niet door lijken te hebben dat wij bestwel weten dat het over ons gaat… Daarna kunnen zij weer lachen, omdat we ook echt niet verder komen dan dat, en dus geen idee hebben of het positief of negatief is wat er wordt gezegd.

Als ‘Falang’ kun je overigens behoorlijk wat maken. Afgelopen vrijdag bijvoorbeeld, verschenen wij bij een superhippe club, om daar aan de deur te concluderen dat we op teenslippers liepen, en bovendien niet de moeite hadden genomen om enige vorm van identiteitsbewijs mee te nemen. Na een enigszins norse blik van de uitsmijtel werd ons door middel van een hoofdknik kenbaar gemaakt dat we toe mochten treden tot ‘Route 66.’ Eenmaal binnen waren wij werkelijk de enige beteenslipperden, maar dat mocht de pret niet drukken. Nong’s staffleden, die ons mee hadden genomen, zorgden voor het nodige vertier met hun woordgrappen (Birt) en hilarische dansmoves (Nok Weed). Erg anders: om 9 uur stond iedereen al wild te dansen, om rond 1 uur weer af te druipen. (Marieke vond dit een tegenvaller: zij is natuurlijk Nijmegen en Barcelona gewend, waar de clubs niet dicht lijken te gaan. Anne daarentegen vond het wel prima, het om 8 uur thuiskomen viel in New York toch vaak al erg zwaar…)

Er is nog een hele lijst van dingen op te noemen die hier anders zijn, maar ook een hoop overeenkomsten. Vooral onze ervaringen in China en Indonesië dragen hier aan bij: Thailand lijkt in onze ogen meer op thuis. Van Nong krijgen we hele uiteenzettingen te horen over democratie, belastigen, en openbaar onderwijs. De idealen, deels bereikt en deels zeer dichtbij, lijken dus dichtbij onze eigen samenleving te liggen. Soms hebben we zelfs het gevoel dat mensen hier meer gelijke kansen hebben dan in de VS, en ook in Indonesië en China ligt dit denken we wel anders. Verder zie je hier weinig bedelaars, en spugen de mensen niet voor je voeten op straat.

Al met al zijn we blij dat we een fantastische eerste indruk hebben gekregen van dit land, en voelen we ons bevoorrecht dat we deze reis kunnen maken.

Morgen laden we onszelf en onze enorme backpacks in een bus, die ons in een luttele 11 uur naar Chiang Rai gaat brengen. Aldaar wacht Khun Vichien op ons, om ons een kijkje te geven in het leven van de Noord-Thaise mens. We vinden het spannend en leuk! Tot snel!!

* * * * * Summary for our English readers * * * * *

Our stay here in Bangkok has been wonderful so far! We’ve had the pleasure to have a safe landing with Nong: one of Dorien’s close friends from her time here in Bangkok. (For those of you that are in the dark now: Dorien is Anne’s former employer in NY.)

We’ve had a lot of fun discovering the Thai language, that is endlessly difficult with it’s five diffirent tones and exotic words. Nevertheless there are a few words that we’ve seemed to pick up quite easily, as you hear them a lot…… One of them is the word for westerner: ‘Farang.’ As the Thai mix up the L and R though, this tends to sound like ‘Falang.’ We’ve had lot’s of fun listening to Thai conversations, that we can make no sense of whatsoever. The word Falang gives us a clue that it might concern us though, which is funny, because often we actually seem to be wrong here too.

We noticed that as a ‘Falang’, sometimes people treat you differently. We don’t think this is fair at all, but last Friday it came in handy when Birt and Nok Weed (Nong’s Staffmembers) took us out. We’d been so silly not to think about what to bring, and showed up at the fancy club on flip-flops and without an I.D. of any sort. Luckily an angry look from the bouncer was all we got, after which we entered the club with our cheecks red in shame. The Flip-Flops didn’t cause any further harm though, we had a blast with the boys and their friends and girlfriend, dancing to the music and laughing.

We feel like Thailand has a lot of differences with our homecountry, but there are also a lot of comparisons between the two. Perhaps our experiences in the States, China and Indonesia help to form this opinion… Nong has told us many things about democracy, taxes, and equal eduaction. This has caused us to believe that many ideals are realized, and even though some are not, Thailand comes across as a very much developed country, in some respects more so than the other countries that we visited. On top of that, the Thai harvest a deep love and pride for their country and King, a quality that is not found in every Dutchman… (Something to learn here for us!)

Well, let’s leave it at that for today. Tomorrow we’ll be getting on a bus to Chiang Rai, where our volunteerwork with Khun Vichien will start!! We’re extremely excited but also a little nervous. But that should be pretty normal… right? Until later!

Mailinglist

Archief

Categorieën

februari 2009
M D W D V Z Z
« Jan   Mrt »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728