Lekkere actie: eerst op zondagavond tot diep in de nacht internetten terwijl er om 6 uur een taxi naar het busstation genomen dient te worden en vervolgens om half 4 ’s nachts in de stress raken omdat de buskaartjes niet gevonden worden! Gelukkig waren de backpacks ook nog niet ingepakt, dus was de zoektocht iets gemakkelijker! Desalniettemin zijn de buskaartjes (lees: kleine vodjes dun papier, wie maakt die dingen dan ook zo?) niet meer gevonden… Gelukkig waren er nog genoeg plaatsen vrij in dezelfde bus en konden we alsnog genieten van het veranderende landschap.

’s Avonds kwamen we aan in Chiang Rai, waar we opgewacht werden door twee mannen van het radiostation van Khun Vichien, die daarvan de baas is en die iemand kende bij het vrijwilligersproject waar we nu zitten.

Snappen jullie de connecties nog? Hier even een samenvatting:
Joop & Dorien uit New York > Nong uit Bangkok > Khun Vichien uit Chiang Rai > oprichter van DEPDC (onze organisatie).

Dinsdags werden we verwacht bij Khun Vichien en kregen we meer te horen over het vrijwilligerswerk. Na kennis te hebben gemaakt met hem, zijn vrouw en het personeel van de radio werden we meegenomen door P’Nui en Pan-Pan, twee mensen van DEPDC, die ons 70 kilometer verderop brachten, naar Mae Sai, vlak aan de grens met Myanmar. De hoofdstraat van dit standje mondt namelijk uit in de grensovergang! DEPDC staat voor: Development and Education Programme for Daughters and Communities. (www.DEPDC.org) Een hele mond vol!

Waar ze (in het kort) voor staan: DEPDC is een non-profit organisatie die de handel van vrouwen en kinderen voor de sex-industrie in Thailand.
Ze bieden gratis scholing, praktijktraining en onderdak aan voor jonge dames en heren die dit nodig hebben. De kinderen die hier behoefte aan hebben zijn voornamelijk arme kinderen uit de omgeving van Mae Sai en kinderen van de hill-tribes die in de bergen tussen Thailand en Myanmar wonen. Ook de omringende landen zijn risicogebieden.
Deze arme gezinnen worden namelijk soms aangesproken door ‘agents’ die kinderen recruiten voor de sex-industrie in Thailand, voornamelijk in Bangkok. Ze zeggen er natuurlijk niet bij om wat voor werk het gaat of liegen hier gewoon over. De ouders stemmen daar soms mee in en laten hun kinderen meegaan met deze ‘agents’.
Op de plaats van bestemming aangekomen komen de kinderen er pas achter wat het daadwerkelijke plan is van deze mannen en dan is het vaak al te laat.

Dat dit veelvuldig aan de orde van de dag is in Thailand vinden wij echt heel schokkend en zijn daarom erg dankbaar dat wij een klein steentje (meer een korreltje zand) hier aan mee mogen werken om deze praktijken tegen te gaan. Wat wij hier in de afgelopen anderhalve week gedaan hebben is Pan-Pan (een meisje van 18 uit Myanmar die naar Thailand is gevlucht en is opgenomen binnen DEPDC) helpen met het geven van de Basic English lessen in de avonden. Daarnaast hebben wij ons overdag voornamelijk bezig gehouden met het maken van werkbladen voor deze lessen.  De map is op dit moment zo goed als af en we zijn best trots op het resultaat! Mede doordat al meerdere mensen met verlekkerde oogjes ernaar hebben gekeken en ons hebben gevraagd of ze het mogen gebruiken voor hun lessen.

Verder hebben we een slaapkamer op het terrein gekregen, waar we al na een uurtje onze eigen draai aan hebben gegeven door de bedden te verplaatsen en de inhoud van onze tas strategisch te verdelen over de gehele kamer. De badkamer is een verhaal apart: er is een wastafel, maar deze is niet aangesloten aan de leidingen, dus het water dat je erin gooit kletst er aan de onderkant gewoon weer uit. Verder doet de kraan het niet, maar daarvoor in de plaats hebben we een hele mooie tuinslang! Deze hangt op kniehoogte en dient tevens als douchekop! De rugklachten beginnen zich dus al aardig te ontwikkelen tijdens de tweedaagse harenwasserij…

Verder beleven we eigenlijk een hele hoop elke dag, maar aan de andere kant is elke dag ook wel weer redelijk hetzelfde, omdat we een beetje een vast ritme hebben over wat we wanneer (moeten) doen:
‘ s Ochtends vroeg eerst de radio van 8 tot 9 uur (English Hour with Ann and Marie!) en daarna ontbijten we met noodles en koffie (!). Daarna beginnen we of aan onze werkbladen voor de Engelse lessen of we gaan ‘op stage’ bij 1 van de onderdelen van het centrum. Deze week hebben we bijvoorbeeld leren haken tijdens de praktische training. Ook hebben we gekeken hoe de dames van de kapperstraining een hele klas van 5/6-jarige jongetjes onder handen nam, erg indrukwekkend hoe professioneel dat eraan toeging!

Tot slot moeten we onze trots nog even intruduceren: onze brommert! Deze gele blitskikker brengt ons overal naar toe en geeft ons net dat beetje extra vrijheid in een dorp waar geen fatsoenlijk biertje getapt wordt!

That’s it for now, volgende week gaan we naar een andere vestiging om daar rond te snuffelen. Daarna meer nieuws!

PS: Foto’s komen nog, niet alle computers hier doen het even goed met USB-sticks…

 

* * * * * Summary for our English readers * * * * *

 

There we went in the midst of night, or rather: on mondaymorning… (6 am ish) We had to catch the bus north to Chiang Rai, where one of Nong’s close friends Khun Vichien would be waiting for us. We decided to take a daybus, to be able to see some of the changing sceneries in Thailand. It was definitely interesting, although we were sometimes distracted by the loud television on the bus. (Fascinating!)

 

In Chiang Rai Khun Vichien gave us a tour of the radiostation that he is the boss of, and his colleagues were introduced to us. After that it was time to meet Pan-Pan and P’Nui, the women that would take us under their wings during our stay at DEPDC, in Mae Sai. Are you still following by the way??? A summary:

 

Joop & Dorien from New York > Nong in Bangkok > Khun Vichien in Chiang Rai > Sompop Jantraka of DEPDC in Mae Sai > Pan-Pan and P’Nui of DEPDC.

 

So that’s where we’re located right now. Mae Sai is a tiny little village, the main street leading into the Myanmar border being it’s main attraction. The centre DEPDC stands for Development and Education Programme for Daughters and Communities. What they do here is try everything in their power to stop human trafficking. This is a big problem here in Thailand: young boys and girls that are being lured into the sex industry. Since the 1980 the problem has gotten bigger: the surrounding countries have shown to be great target areas for agents. By offering education and vocational training to poor families that cannot afford government schools, DEPDC is trying to prevent this from happening as much as possible. They also provide fulltime accommodation for a number of girls and their mothers, and they’ve started the MYN: Mekong Youth Network. In the MYN programme they are training youth to be future leaders and main figures in their own community, to inform the community as much as possible about trafficking and try to prevent it. For returning victims there’s rehabilitation through the social network.

 

All in all this is a great center that’s doing incredibly important work. Of course it’s all a bit different than what we’re used to at home in Holland, and having to work with grants and volunteers makes everything even more complicated. For us it’s difficult to see where we fit in, especially since we’re only here for a short period of time. (which is an exception here, so thanks everyone who made it possible) Since our first day we’ve decided to help Pan-Pan with the basic English classes that she teaches two nights a week, and we’re taking a closer look at the material for English lessons that is available. We’re also creating worksheets and materials ourselves, to support the stuff that’s already there. It’s a library full of books we discovered, but nothing is complete or organized. We think that’s why the teachers don’t turn here easily, and why some have already told us they’re very interested in the sheets that we made! So we’re proud and we feel like we’re contributing, which is nice. In between all this activity we’re having looksies in other departments, so we become more familiar with the daily routine of DEPDC.

 

It’s all good fun, especially since in the morning we’ve been asked to do the ‘English hour’ on the radio! We have to be careful not to speak too fast, but it’s a fun activity for us. After that we usually have breakfast: noodlesoup and coffee… Yes yes, Thai style!!

 

As you can see we’re getting used to life in Thailand already. The one thing that’s difficult for us though is Thai bathing. The bathroom is not quite what we’re used to, especially the hose that is our shower is quite something different. (Try a cold shower when the outside temperature is about 17 degrees C, it’s not pleasant!) Respect for the Thai, who do this twice a day!

 

Oh and last but not least: we’ve rented a little motorcycle! It’s incredibly cool, this yellow monster is giving us a lot of freedom (a trip to town is an insignificant 3 minutes now) and we look extremely hot on it. (ahum…)

 

Next week we’ll be stationed at a detachment of DEPDC, so more news will follow after that. If you’re interested in DEPDC and their work, you can have a look at www.depdc.org.