Geen dag is hetzelfde in Thailand, zo bleek ons vorige week wel weer. Op maandagochtend werden we in op de achterbank van een pickup truck geplant, om naar Chiang Khong te worden gereden. Daar zouden we een midweekje blijven, om mee te kijken met de bezigheden van deze dependance van DEPDC. We waren maar wat blij met deze ontwikkeling, aangezien we in Mae Sai onze beste tijd wel hadden gehad. Daar DEPDC nooit vrijwilligers voor korter dan 6 maanden aanneemt, zul je begrijpen dat het voor ons moeilijk was om onze plaats binnen de organisatie te bepalen. Al vrij snel zagen we in dat van actief ‘helpen’ geen sprake zou zijn: wat kun je ook doen in zo’n korte tijd? Onze ‘begeidster’, P’Nui (spreek uit: Pi Noei) had dus bedacht dat we iedere dag mee konden lopen in een andere afdeling van DEPDC. Verder konden we ’s ochtends English hour verzorgen op de Child Voice Radio, en ’s avonds Pan Pan helpen met haar Basic English class. Dat ging meteen goed: De eerste dag dat we kwamen ‘helpen’ kreeg Anne een blaadje in haar hand gedrukt, met de vraag: ‘Do you want to teach them these animals?’ Vervolgens stond ze 2 uur les te geven. (Vul dat maar eens met 10 diertjes… Juist, daar komt een hoop herhaling bij kijken.) Super gaaf was wel dat er ook monnikken les krijgen hier, en die zich geinteresserd bij het raam hadden geschaard om naar die rare Falang te kijken. Binnen no time stonden er wel 15 mee te kijken! Opeens is het onderwijs dan best een aantrekkelijk werkveld…!
 
Goed, afgezien van deze topervaring zat ons werk er echt helemaal op, en toen we aan het eind van de week ook nog de English room ontdekten die bomvol staat met allerhande materiaal, waren we helemaal toe aan even iets anders. Chiang Khong bleek een totaal ander verhaal te worden! Eigenlijk is de enige overeenkomst met Mae Sai dat het een grensdorp is, waar trafficking een risico vormt. Maar dan aan de grens van Laos. DEPDC Chiang Khong ondersteunt verschillende families financieel, en heeft ook 20 meiden in het centrum zelf wonen. Het zijn weeskinderen, kinderen waarvan de ouders een drugsprobleem hebben, of kinderen die simpelweg heel arm zijn. Toen de dames om 4 uur ’s middags uit school kwamen bleek wat een geoliede machine het huishouden was! Iedereen weet wat zijn taakje is, er wordt gedouched (2x per dag!), kleding gewassen, eten gekookt, huiswerk gemaakt, en gezellig gekletst. De leiding bestaat uit 2 meiden van onze leeftijd die er dag en nacht zijn, en 2 mensen in het kantoor. We hadden hier nog steeds wel dat ‘nutteloze’ gevoel: wat kun je werkelijk bijdragen? Maar we vonden het ook fantastisch om gewoon mee te doen en te ervaren hoe het leven er daar uit ziet. Het was bijzonder hoe we meteen werden opgenomen door de groep nieuwsgierige meiden, en het voelde alsof we opeens bij een grote familie hoorden.
Onze kamer was een belevenis apart. Het huis, waarvan de benedenverdieping van beton was gemaakt, was bovenaan van hout. Wij kregen wederom een eigen kamer toegewezen (luxe!) die gevaarlijk wiebelig was. Slapend heeft Marieke ’s nachts dan ook de heldere conclusie getrokken: ‘we slapen in een boomhut!’ Ook werd Anne ’s nachts een keer wakker van een dier op haar hoofd, dat ze er slaperig afveegde. Dit had een lichte plof tegen de muur en een piepend geluid tot gevolg….. We gokken maar dat het een gekko was! (Please, PLEASE geen rat!!) Later vonden we in Mae Sai trouwens onze eerste kakkerlak bij het opruimen van het bed, dus ook die vuurdoop hebben we nu gehad..
 
De meest recente overwinning op onszelf was ook in Chiang Khong: met blote voeten op het hurktoilet! Jawel dames en heren, wij kunnen de wereld aan!! Dat gezegd hebbende: zaterdagochtend om vier uur ’s ochtends vertrekken om om zeven uur op de sportdag in Mae Sai te zijn doen we nog steeds niet voor de lol… (En Anne was ziek, dus ons prettigste reisje was dat zeker niet hier…)
 
Inmiddels hebben we onze tijd bij DEPDC alweer afgesloten, en zitten we in Chiang Rai! Het verblijf in Mae Sai was zeker bijzonder, en we hebben er veel van geleerd. Het is ons duidelijk dat de Thai een onwijs gastvrij volkje zijn, maar het is wel moeilijk om ze te begrijpen. Soms komt dat door de taalbarriere, en soms omdat ze simpelweg anders (minder?) communiceren dan wij gewend zijn. We hadden vaak echt geen idee wat er van ons verwacht werd, of we werden gezien als gast of als medewerker, als gelijke of als meerdere. Vooral dat laatste geeft ons een ongelofelijk ongemakkelijk gevoel… Mensen willen ‘graag met ons praten’, willen ‘hun Engels oefenen’, of verwachten om de een of andere reden dat wij alles kunnen. We worden een klas in geloodst, en opeens moeten wij de les geven, of wordt er gevraagd: ‘can you teach them a song?’ Daarnaast worden we als een soort van levende mascotte overal heen gesleept en staan we waarschijnlijk al op een stuk of 50 foto’s op diverse camera’s. We wisten natuurlijk allang dat een westerling hier iets bijzonders is, maar zo behandeld worden is soms erg vermoeiend. Vandaag bezochten we bijvoorbeeld een school. Aan het eind vande dag werd ons een zak snoep in de hand gedrukt, om ‘aan de kinderen uit te delen.’ We voelden ons hierdoor behoorlijk lullig!! Vooral omdat we nog niet eens zelf met het idee waren gekomen om iets mee te brengen.
 
We ontdekken steeds overal dat de fascinatie voor ‘het Westen’ tweezijdig is. Enerzijds vindt iedereen ons geweldig, en willen ze ‘zo wit mogelijk’ zijn. Anderzijds lijkt soms het tegenovergestelde het geval. Heel begrijpelijk: er zijn altijd twee kanten van een medaille, maar soms voelt het alsof wij niet zo benaderd worden. We worden trouwens ook 90% van de tijd gezien als Amerikanen, en mensen gaan er vanuit dat Engels onze eerste taal is. Zelfs Amerikanen denken  dat we tweetalig zijn!
 
Hoe dan ook: ontmoetingen tussen culturen gaan dus altijd gepaard met een hoop lol en wat moeilijkheden! We neigen gelukkig het meeste naar de eerste, en gaan hier dan nog een hilarisch weekje tegemoet. Deze week zijn we te gast bij Khun Vichien en zijn radiostation. Hij heeft als een soort zorgzame vader een heel programma voor ons in elkaar gedraaid, en maakt zich zorgen over vanalles dat wij makkelijk zelf kunnen regelen. Aanstaande woensdag is het sportdag voor allerhande radiostations uit het land. Onze taak in het geheel lag al vroeg vast: Anne mag gaan zaklopen, en Marieke estafette met een watermeloen! De ernst waarmee deze sportdag wordt aangepakt leidt tot veel gegiechel bij ons. Maandagmiddag begon het halve kantoor namelijk al zeer fanatiek te oefenen! Anne moest haar zakloop wel 5 keer oefenen en perfectioneren, en Marieke kan de meloen onderhand wel als onderdeel van haar lichaam beschouwen. Ook hebben we het eeuwenoude spel ‘Jeu de Boules’ gespeeld, dat ons erg goed af ging! Dank ouders, voor jaren Franse camping. We denken dat het spel (dat overigens ‘Petanque’ heet, waarom wij er een neppe Franse naam aan hebben gegeven mag joost weten..) hier heen is gekomen dankzij de Franse overheersing in de buurlanden. ’s Middags komt onze mascotterol weer van pas. We hebben vandaag al ons kostuum mogen passen, want jawel: we worden als echte Thaise dames aangekleed! Dat wordt weer lachen, gieren, brullen, zweeeten…

PS Foto’s is helaas niet gelukt, USB + internetcafe, je weet het maar nooit…

* * * * * Summary for our English Readers * * * * *

No day is the same in Thailand! We experienced that yet again when we were loaded into the backseat of a pickup truck, and driven all the way to Chiang Khong. (3 hours away..) We were all too pleased about this, since our job in Mae Sai was done. It’s really difficult to do any job for only a short period of time, and we fully understand now why they normally only accept volunteers for a minimum of 6 months. The week we spent in Chiang Khong was awesome. This part of DEPDC exists mainly because Chiang Khong is a bordertown, where trafficking is a serious risk. Some families in the region recieve financial support, and at the center itself live 20 girls. It’s amazing to see what a perfeclty organized household this is, where everyone has their own job and task, and altogether it feels like a warm family.  We still felt a bit silly, because what ‘job’ can you really do there? But it was amazing how we were accepted into this house without question, and became part of the little routine for a while.

Of course this stay, like any other, was not free of silly moments. There was one moment where Marieke seemed to have an epiphany in the middle of the night, exclaiming: ‘Gosh, we’re sleeping in a treehouse!’ This was sortof accurate, since the top floor was made of wood, and the floor felt a bit wiggly. Another night-situation: Anne woke up with some sort of animal on her head, that she ‘casually’ wiped off… This resulted in a soft ‘smash’-sound against the wall! We’ve looked around in panic but couldn’t find anything: the conclusion that we wish to draw is that it was a gecko. (let’s pretend rats don’t climb stairs..)

We’ve also had many breakthroughs for ourselves: we are now able to use a Thai toilet withouth shoes, and get up at 4 AM to drive to a sportsday in Mae Sai that starts at 7AM.

Our stay in Mae Sai was wonderful. We’ve once again learned that the Thai are an extremely welcoming people, but difficult to understand. This is mostly because of the language barrier, but also because they have a different communication style than we do. Often we have no clue what’s expected of us, so we just stand around like silly people, waiting for childlike orders that we can understand with our little knowledge of Thai language. We also never quite know wheather we’re looked at as guests or collegues, equal, lesser or better… Especially that last part is making us feel uncomfortable. People want to talk to us, practice their English, or -for some odd reason- expect us to be able to do anything. It’s happened more than once that we were pushed into a classroom, and asked to teach ‘some english’, play ‘a game’, or teach them ‘a song.’ Luckily Anne has a degree in education, we’d be in big trouble otherwise! We always knew there was a fascination for westerners, but being treated like this everyday is somewhat exhausting, especially since we’re never sure wheather it’s meant as an admiration or exactly the opposite. Imagine we would go around the streets of New York or Amsterdam, feeling up every different-looking person that we came across!  

Anyway, however tiring and exciting: meetings between cultures are never easy. Most of the time we just have a lot of fun with it, and laugh about the funny situations we end up in! We have another fantastic week lined up for us, with a full program that Khun Vichien created for us. He’s extremely nice and caring, treating us like a worried father. This wednesday we’re participating in the sportsday: various radiostations will compete in this and it’s taken extremely seriously!! We were already informed of our roles on monday, where we were carefully explained about the ‘running in a sack’ that will be Anne’s job, and Marieke’s running with a watermelon! After that there was time for some serious practise, we hope we will be able to show that we are now masters in the field… In the afternoon we’ll serve as a kindof mascotte: we will be dressed up in traditional Thai clothes and even know a tiny bit of a traditional dance! That’ll be interesting, beautiful, and probably very sweaty! Until later!