Jawel, jawel, daar zijn we weer! Deze keer helemaal vrijwilligerswerk-vrij en met een beetje een vakantiegevoel, in Chiang Mai! Maar voordat we daarover vertellen, beginnen we waar we gebleven waren, namelijk in Chiang Rai bij Khun Vichien en het radiostation.

De woensdag van de week in Chiang Rai stond al wekenlang vast en was vooral voor Khun Vichien erg belangrijk: de regionale sportdag waar een tiental radiostations zouden gaan strijden om felbegeerde (plaskieken) bekers. Zoals in het vorige bericht al vernoemd, werden we maandagmiddag na de lunch meteen aan het sporten gezet (volgens ons wilden ze even kijken wat voor [Wit] vlees ze in de kuip hadden…). Nu hebben we ons tijdens het oefenen expres een beetje ingehouden, zodat het op de sportdag zelf leek alsof we echt alles uit de kasten haalden om te winnen en dit mocht baten: Anne heeft als een malle zakgelopen en was meesteres in het in-en-uit de zak springen; Marieke heeft haar asmatische longetjes uit haar lijf gerend tijdens de meloenen-estafette; en samen hebben we nog geparticipeerd in het eiergooien, dameshandbal en -voetbal! Khun Vichien was tevreden: hij kon namelijk twee bekers mee naar huis nemen! Wat ons voornamelijk opviel aan de sportdag, naast de gezellige spelletjes waar iedereen zeer actief aan meedeed, was dat alles op en top geregeld was: ieder radiostation werd door eigen medewerkers voorzien van drinken, snacks, een warme maaltijd als lunch en zelfs kokos-ijs toe! (Onze favoriet sinds dag een, we verorberen minstens 5 van deze ijsco’s in een week..) Pick-up trucks reden af en aan om al deze lekkernijen naar de stands te brengen. ’s Avonds werd het halve sportveld volgezet met tafels en stoelen en werd er een enorm buffet gehouden, waar de whiskey-soda rijkelijk vloeide. Al met al een mooie dag, waar we nog lang over zullen napraten!

Zaterdag was ons vrijwilligerswerk dan toch echt voorbij. Maar niet voordat we -vrijwillig- een grove massage hadden ondergaan! Dit op recept van Khun Vichien. ‘Zaterdag gaan jullie Thaise Massage leren,’ zei hij meerdere keren deze week. Toen we zaterdag onder handen werden genomen door twee stevige masseurs vroegen we ons wel af wat we er van zouden onthouden, maar hebben ons uiteindelijk maar neergelegd bij de behandeling. Dit onder het motto: ‘pijn is fijn en bloed moet’, want zo’n knie in je rug of of elleboog op je bil lijkt op het eerste gezicht toch niet extreem aangenaam… Naderhand voelden we ons echter als herboren, dus wellicht dat we elkaar in de komende maanden nog wel eens onder handen nemen! Hoewel we enorm veel hebben geleerd de afgelopen maand en we heel dankbaar zijn dat we dit hebben mogen meemaken (een uniekere ervaring kunnen we niet vragen!) waren we maandag ook wel blij om op de bus naar Chiang Mai te stappen en vanaf nu de komende vier maanden zelf kunnen beslissen wat we wanneer doen en waarom.

Tot nu toe is het een redelijk gemakkelijke stad om te verblijven, vandaar ook onze titel: want zoals het hier in Chiang Mai gaat, kan echt iedereen backpacken. Vrijwel iedereen spreekt enigzins Engels, we eten Westerse ontbijtjes, op elke straathoek valt er een tour te boeken naar alle hoogtepunten van de provincie, zelfs Nederlandse tweedehands boeken zijn hier te koop! We genieten dus nu even een paar daagjes van deze luxe en Westerse heerlijkheden, maar merken ook wel dat we het soms in de afgelopen maand toch wel lekker vonden om de enige falang in de stad te zijn. Dat geeft je namelijk een heel ander beeld van Thailand! We hebben in ieder geval bedacht dat we de ultieme toeristische dingen, zoals een hilltribe bezoeken en olifant rijden aan ons voorbij laten gaan. De olifanten worden namelijk soms gedrogeerd om rustig te lopen en krijgen haken in hun vel geslagen als ze tijdens het ritje niet luisteren en de hilltribe people worden betaald om in een dorpje te zitten en toeristen te ontvangen, en daarbij worden ze nog onderbetaald ook! Toerisme beinvloedt en verandert de cultuur, en aapies kijken doen we wel in de dierentuin… Dus daar bedanken we voor.

Na ons een vijftal dagen te hebben ondergedompeld in Westerse delicatessen en gemakzucht, gaan we vrijdag weer verder en wel naar Pai!

* * * * * Summary for our English Readers * * * * *

 

Last week was all about last Wednesday: the sports day! As we mentioned before we were already training on Monday afternoon, as the sports day was taken very seriously. Luckily we were smart enough not to give it our all yet, to make sure we could really shine at the actual event. Well, we succeeded! Anne was by far the quickest one to get in the sack, too bad she didn’t have the finesse of Thai feet and ended.. well… not in first place. Marieke however was the hero of the day, running like crazy with asthma and all, and winning the watermelon race!! After that we showed what we were capable of in the women’s soccer, and some other game where you throw balls and push people aside, that we turned out to be really good at. (Mainly because of our posture, that after all is slightly different from the average Thai one. Finally, a use for it..!) We managed to collect 2 sports cups as a team of radio NBT, and we’re damn proud of it! Of course this required celebration, so the whiskey-soda was largely available and so were the snacks. Speaking of: we were amazed how well-organized this sports day was! Every team (radio) seemed to have their own ‘camp’ in the shade, and around lunchtime pickup trucks rushed on and off with delicious meals and even coconut-icecream for desert! This had become one of our favorite sweets by the way, we don’t go a week without at least 5 of them..

 

Last weekend was the last weekend of our volunteer work. On Saturday two skilled masseurs took care of us, in a surprisingly tough manner! We did not know that Thai massage involves so much pinching, pressing of thumbs into backs, and leaning of knees on buttocks. Nevertheless we felt almost reborn afterwards, so this is definitely something we’ll reconsider in the future!

Although we learnt a great deal these last couple of weeks and very grateful for the opportunities that were given to us, we’re also happy to be moving on now. It’s good to be on the road, and decide for ourselves the next four months when, why, and how we do something. Nevertheless the connection we had with real Thai culture is unique and unforgettable. We hope that one day we will be able to return the favor to one of the new friends we made.

 

Now, about the title of this story: ‘Backpacking: anyone can do it’… Well, here in Chiang Mai they certainly can. Almost everyone speaks (some) English, we eat western-style breakfasts, on every street corner you can book a tour to any sight in the province, and we can even find Dutch used books! We’ve decided to enjoy this luxury for now, but realized that in the past few weeks it’s been kind of good to be the only falang in town. Thailand looks quite different that way, I can tell you! We decided to stear clear of the obvious touristy stuff, like a visit to a Hilltribe village or an elephant ride. This is mainly because we know that the elephants are drugged and beaten to stay calm sometimes, and the hilltribe people are (under!)paid to sit in their village and have tourists pass by. The culture is influenced and changed by these visits, making life for the people here unnatural. It makes us feel weird to be visiting people as if they are zoo-animals, we’d rather learn about them in different ways.

 

After enjoying the western-ness of Chiang Mai for five days, we’ll be off to the wonderful Pai on Friday!