Ongelofelijk, hoe we zoiets kunnen vergeten te vertellen… het is inmiddels alweer meer dan een week geleden, maar het bijzondere afscheidsmaal van Radio NBT staat ons nog helder voor ogen! Daar moeten we jullie natuurlijk wel even over inlichten. De ochtend dat we zouden vertrekken nam Khun Vichien Anne al met een geheimzinnig glimlachje mee naar de ‘keuken’ van de radio.. Hij wees naar een enorme bak met een deksel erop, en zei met pretoogjes: ‘Special goodbye lunch, for guests!’ Aangezien we al eerder die week op de hoogte waren gebracht van de luid klinkende kwekerij die zich buiten het kantoor bevond, kon Anne wel raden wat het afscheidsmaal zou worden… Voor ze zich kon bedwingen had ze al ‘Ohhh, NO!’ geroepen, maar dat wekte alleen maar gelach op. Natuurlijk konden we hier niet onderuit, en we kunnen jullie met trots vertellen: gefrituurde krekels smaken best lekker! Toen we daar achter waren zagen we er het nut niet van in het er bij één te houden, we hebben dus allebei zonder blikken of blozen een stuk of 20 van die kereltjes weggewerkt. Dat is nog eens grenzen verleggen!!

Na ons roerige afscheid in Chiang Rai hebben we een zwaar weekje in Chiang Mai achter de rug. Dit keer was het niet Anne die ’s nachts aan het spoken was, maar speelden Marieke’s malariamedicijnen op. Ze is de hele week misselijk en miserabel geweest, erg sneu!! Voor die medicijnen moeten we dus nog even een andere oplossing vinden, gelukkig hebben we desalniettemin een paar leuke daagjes Chiang Mai kunnen beleven. Veel mensen schijnen de stad echter zo geweldig te vinden dat ze er keer op keer terug komen, en we moeten toch zeggen dat wij die mening niet delen. Wij zijn dus zonder al te veel moeite vrolijk doorgegaan naar Pai! Het busje daarheen was weer een beproeving op zich: gas geven in de bochten terwijl je bergaf rijdt zouden Weber en Vermeulen waarschijnlijk niet als veilige strategieën hebben aangemerkt… Afgezien van de omgedraaide maagjes hebben we het verder prima overleefd, en zo’n ervaring schept natuurlijk meteen een band met de medepassagiers! Pai bleek daarnaast zo klein te zijn dat we die moeilijk hadden kunnen vermijden, we hebben onszelf dus meteen maar uitgeroepen tot gezellige groep en hebben dus dagenlang met deze vier Amerikanen doorgebracht.

Verder hebben we ons liefdevol ontfermd over -alweer- een brommer, nummer vijf al! Deze had geen kapotte kilo-teller, maar leek wel volledig van plastic gemaakt en rammelde aan alle kanten. Hebben we trouwens al verteld dat we na brommer 1 meteen heel stoer zijn overgestapt op schakelbrommers?? Dit om alle Thaise bergen te bedwingen! We denken dat we misschien toch een beetje te hoog hadden ingezet toen we op zoek gingen naar een waterval die zich niet ver van Pai zou moeten bevinden. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan.. De kaart gaf al een zandweg aan, dus daar waren we wel op voorbereid, maar niet op de heuvels die daar mee gepaard gingen! Marieke heeft dapper een flink hoge bedwongen op onze rammelbak, maar we moesten uiteindelijk onze uitgebreide zoekactie staken. Geen waterval gezien dus, maar wel weer een paar ballen rijker!

Ons brommerke heeft ons ook een andere berg opgedragen, namelijk die van de hot springs. In het ‘restaurant’ zagen we de special van die dag al staan: gekookte eieren! Ook wij hebben dus een zakje eieren mee naar boven genomen, om die knus te koken boven aan de bronnen, waar het water zo’n 80°C was! Een stukje verder koelde het water wel af, maar waar een hele Thaise familie zich uitgebreid aan het baden was, kwamen wij toch niet verder dan onze enkels! (weer wat ballen verloren…)

Tot slot kunnen we zeggen dat Pai zeker de moeite waard is, vooral als je wilt yoga-en, shoppen, eten, chillen, dreads en tattoos wilt laten zetten, je wilt laten masseren, en boeken wilt ruilen. Wij hebben op het moment vier boeken in de roulatie, we hebben maar liefst twee keer een yogales genomen, en kies maar welke van andere bovenstaande activiteiten je ons toe wilt schrijven…

Op het moment zitten we alweer in Sukhothai! We bereiden ons mentaal voor op een lange dag geschiedenis morgen. Het bezoekje aan het internetcafé was spontaan, dus helaas geen foto’s voor jullie dit keer. Solly! Over een paar dagen gaan we naar Kanchanaburi, en voor we het weten zitten we straks al in Cambodja, de tijd vliegt!

* * * * * Summary for our English Readers * * * * *

Unbelievable, how could we have forgotten to mention it..?? It has been over a week, but the very special goodbye-lunch at Radio NBT is stamped into our memories. Why? Allow us to elaborate….

The morning of our departure, Khun Vichien took Anne to the kitchen with a suspicious smile… There he revealed a huge container, and said: ‘Special goodbye lunch, for guests!’ Since we were already informed about the small, noise-making farm that was kept just outside the office, it wasn’t hard to guess what our goodbye was going to taste like… Of course we knew we weren’t going to get out of this one, seeing as it’s very rude to turn down food. Well, we can tell you with pride… crickets don’t taste half bad! Well, after discovering that we didn’t see the point of eating just one, so we can proudly say we both devoured about 20 of the little fellows! How about that for overcoming fears?

After this interesting goodbye in Chiang Rai we had a rough week in Chiang Mai. This time it wasn’t Anne that was sick, but Marieke’s malaria medicine troubling her. It made her feel sick and miserable all week, poor thing! We’ll have to find another solution for this medicine thing, but luckily we had a fun coulple of days in Chiang Mai despite of that. We heard that some people love this city so much that they keep returning to it, well, we’ll have to say we don’t exactly feel the same. Without too much pain in our hearts we packed up again, to move to Pai this time! The ride there was an adventure in itself, we’re pretty sure that hitting the gas right in a curve, as you’re going downhill isn’t something an instructor would advise! Despite of our stomachs that were completely upside down we made it, and the trip was an extra reason for all of us in the minivan to become instant besties. We hung out every day with these four jolly Americans (what a coincidence!) and had a blast.

Then in Pai we took it upon us to adopt yet another cute little monster… number five of our little motorcycles it is! The speedometer on this one worked, but other that that it was quite the piece of (plastic!) work. Did we tell you by the way that motorcycle 2 through 5 have been with gears? The Thai mountains seemed a good reason for this… We think we might have aimed a bit too high though, when we went looking for a waterfall that was supposed to be somewhere just outside Pai. Our map already said there was supposed to be a bit of a dirtroad leading up to it, but we didn’t expect it to have a 45% inclination! Marieke actually got quite high on it, but in the end we had to surrender and return home. Well, we might not have found a waterfall, but we gained spine that’s for sure!

Another mountain our little friend the motorcy (as they are called here in Thailand) carried us was the one with the hot springs. And hot they were alright! The special in the restaurant that day was eggs, and of course we had to join in on the fun and boil some at the very top of the spring, where the water was 80°C! A little further down the water cooled down slightly, but where an entire Thai family was bathing carefree, we didn’t even manage to get much more than our feet in the water… so much for gained spine!

After spending a couple of days there we can say that Pai is definately worth going to, especially if you like yoga, shopping, food, relaxing, dreadlocks, tattoos, massages, and books. At the moment we’re circulating four, and we took not one but two yogaclasses! If you are curious about other things that we did, just take a random pick from the above… (and wonder which ones would really apply to us.)

Before we knew it it was time to go, but since our friends had left us already, we didn’t have that much trouble leaving. At the moment we’re in Sukhothai, and preparing for a long and elaborate day full of history tomorrow! The visit to the internetcafé was spontaneous, so no pics this time… sorry! After this it’s Kanchanaburi, and before all too long we’ll be in Cambodia… Time flies!