Cambodja, Cambodja… Wat kunnen we erover schrijven? We hebben nog niet eerder zoveel tegenstellingen gezien in een paar weken. Laten we maar bij het begin beginnen: Siem Reap. Daar moet je natuurlijk heen als je in Cambodja bent: hier bevinden zich de eeuwenoude tempels van Angkor Wat! We hebben ons daar als echte Hollanders op gestort… Met de fiets! En het was die 6 liter zweet waard hoor! Zeer indrukwekkend, en het heeft nog een paar mooie plaatjes opgeleverd.

 

Na ons bezoek aan Angkor Wat was er in Siem Reap eerlijk gezegd niet veel meer te doen. We besloten dat we eerst maar eens even een strandvakantietje moesten houden, waar we de heftige eerste indrukken konden verwerken, voordat we ons in Phnom Penh gingen storten. Dat bleek een verstandige beslissing! Sihanoukville was rustgevend en mooi. Wat ons verbaasde waren de toeristen, er waren er toch behoorlijk wat te vinden hier! Dat bevestigt voor ons dat Cambodja echt een toegankelijk land is, veel meer dan we in eerste instantie hadden verwacht.

 

Het grote verschil met Thailand is nog immer de armoede. We hebben op het strand de nodige kreupele mensen en kinderen van ons af moeten slaan, we zijn er alweer heel goed in geworden om zo lief mogelijk ‘no thank you’ te zeggen… We hebben geleerd dat een gesprek beginnen fout is, want voor je het weet lijk je wel een beroemdheid met fans om zich heen! Dit is soms toch nog hilarisch trouwens, vooral na onze: ‘We don’t need a book.’ De reactie: ‘You can lie to me, but you can’t lie to yourself!’

 

Na de lachsalvo’s in Sihanoukville zijn we weer in een hobbelbus terug naar Phnom Penh gestapt. Anne was inmiddels al de hele week verkouden, zwak en ziekjes, en dat kwam in Phnom Penh tot uiting met een oorontsteking. Niet zo fijn dus, maar we hebben de stad wel meteen goed leren kennen aangezien we op de fiets op zoek zijn gegaan naar een dokter die op zondag open was. (Waarom zou je ook op één van de andere 6 dagen ziek worden?) Dit leidde meteen tot een eng kijkje in een ER van een Cambodjaans ziekenhuis, iets dat we gelukkig nog niet nodig hebben gehad!

 

Inmiddels staat Anne stijf van de antibiotica, dus zodra Marieke geen zuster meer hoefde te spelen besloot haar lijf de griep toe te laten. Ze ziekt het uit, maar maak je geen zorgen, we weten de dokters te vinden!

 

Ondanks onze ziekte-aanvalletjes hebben we er nog wat sightseeing èn een Laos-visum-aanvraag tussendoor kunnen doen. De reis in de tuk-tuk naar deze dingen was al een belevenis op zich: de mensen hier lijken wel compleet gokkend en met oogkleppen op het verkeer door te gaan. Naast de lekke band die de beste man op dag 1 op liep, reed hij op dag 2 een voetganger aan! De voetganger was gelukkig in orde, maar de tuk-tuk was behoorlijk uit z’n verband. Naast deze evenementen hebben we talloze keren een bocht naar links gemaakt, de regel ‘rechtdoorgaand verkeer op dezelfde weg heeft voorrang’ daarbij volledige negerend. Onze chauf onthulde later dat hij zich sinds kort had bekeerd tot het Christendom. We hopen maar dat hij niet probeert eerder in de hemel te komen, want daar leek het af en toe wel op.

 

Het meest schokkende dat we echter in Phnom Penh hebben gedaan was het sightsee-en. Het Tuol Sleng museum dat we bezochten was ooit een middelbare school, tot Pol Pot besloot dat het een gevangenis/martelkamer moest worden: ‘S.21’. Het is ongelofelijk om te zien wat die man zijn volk heeft aangedaan, en het roept zo veel onbeantwoordbare vragen dat je hoofd er van gaat tollen. De Killing Fields stonden daarna op het programma. De mensen uit S.21 werden namelijk niet in deze gevangenis vermoord: ze werden daar slechts gemarteld tot ze de juiste antwoorden gaven. Daarna werden ze geblinddoekt naar een veld buiten de stad gebracht waar ze werden vermoord en in een massagraf gegooid: the Killing Fields. Dat Marieke’s griep zich inmiddels had aangediend hielp ook niet echt, we zijn daarna dus maar onder de wol gekropen om de ervaringen en de bacterien te verwerken.

 

Cambodja is tot nu toe een zeer bijzondere ervaring. Vreemd genoeg zijn de mensen vriendelijk en lachen ze graag, wat bijzonder is als je hun geschiedenis een beetje kent. Natuurlijk proberen ze je tot in het einde der tijden alle mogelijke dingen te verkopen, ze zouden de haren op hun hoofd nog aan je verpatsen als je er om vroeg waarschijnlijk… Dit is nog steeds moeilijk voor ons, maar we hebben geleerd om er mee om te gaan. Naast deze verkoopdrang zijn de mensen geweldig, en hebben we ons nog geen een keer bedreigd of vervelend gevoeld. Alles gute!

 

Wat het nog beter maakt, is de nieuwe aanwinst in de familie van Eijk/van den Eijk! Marieke’s stiefzus Kirsten heeft er hard voor gewerkt en nu is haar prachtige zoontje geboren.. Fedde! Het is een wolk van een baby, en we zijn er erg blij mee. Gefeliciteerd Kirsten, Jorrik, Nika, Martin, Laura, en de rest!!

 

Veel plezier verder met onze foto’s, een nieuw filmpje, en een ge-update kaart! (Als een van ons ziek is heeft de ander veel tijd…)

* * * * * Summary for our English Readers * * * * *

Cambodia, cambodia… what can we tell you?? We have never seen more contradictions in such a short period of time. Let’s start at the beginning: Siem Reap. A must-see in Cambodia, since the pride of the country is located here: Angkor Wat! Of course we tackled that like true Dutch women: by bicycle! And it was worth every drop of sweat, the temples were gorgeous and led to some great shots on the camera.

 

After Siem Reap we decided for some leisure time before we’d head on to the very intense Phnom Penh. That turned out to be a good decision: Sihanoukville was great! Very relaxing and beautiful. Surprising was the tourism: there were quite some non-cambodians around. This shows us that Cambodia is by far not as unaccessible as we had expected!

 

The big difference with Thailand is still the poverty. At the beach we’ve had to say no to numerous children and handicapped, which really trained our ‘No thank you’ and friendliest smile… We’ve also learned that starting a conversation isn’t the best strategy, since it’ll turn you into some sort of celebrity with fans within minutes! This can be hilarious nonetheless, especially after our: ‘We don’t need a book.’ The response? ‘You can lie to me, but you can’t lie to yourself.’

 

After a few good laughs in Sihanoukville we got back on a bumpy bus to Phnom Penh. Anne had had a cold all week, and in Phnom Penh this turned into an ear infection. Not pleasant, but it did give us a chance to get to know the city, since we went looking for a doctor by bicycle! Trouble was finding one that was open on Sunday, but really, why would you get sick on any of the other six days of the week?? We ended up in a scary ER unit for a while, that we luckily haven’t needed to use yet.

 

Since Anne has been put on some serious antibiotics and is feeling better, Marieke didn’t have to play nurse anymore. This seemed like a good time to catch the flue, which she did. She’s sitting through it since there’s not much you can do, but don’t worry; we now know where the doctors are!

 

Despite our instable immune systems we’ve managed so squeeze in some sightseeing, ànd a visa for Laos! The tuk-tuk trip there was an adventure in itself: it seems as if driving here is all based on a big gamble and some nice smiles. As well as the flat tire that our driver got on day one, he managed to hit a pedestrian on day two! This man was fine luckily, but our tuk-tuk was a bit out of balance after the incident. Besides these incidents, we’ve made left turns numerous times while the incoming traffic showed barely an opening, and many more of these situations. Our driver revealed later on that he is has converted to Christianity recently. We’re hoping he isn’t trying to find a quick way to heaven, because it sure did seem like it sometimes…

 

The most shocking thing we did in Phnom Penh however has been sightseeing. The Tuol Sleng museum that we visited used to be a high school, until Pol Pot turned it into a prison/torture chamber: ‘S.21’. It’s unbelievable to see what this man did to his people, and it raises so many unanswered questions that it makes your head spin. After Tuol Sleng we visited the Killing Fields. They were in use because the prisoners of S.21 weren’t killed on site: the prison was just for torturing until people came up with the requested answers. After that, they were blindfolded and taken to a field outside of Phnom Penh, where they were killed and buried in mass graves: the Killing Fields.

Marieke’s flue had really begun to set in at this point, which didn’t really make the visit any more pleasant. We decided to go home and get in bed, to get over both the flue and the events of the day.

 

Traveling in Cambodia has been a most interesting experience so far. Strangely enough the people are really friendly and they like to smile, which is odd when you know their history. Of course they will try to sell you anything possible, a process that will probably not stop until we leave the country. This is difficult, but we’re learning to deal with it. Aside from these intense sales-techniques the people are wonderful, and we haven’t felt threatened or unpleasant at all. It’s all good!

 

Enjoy checking out our pictures, the one new video clip, and the updated map. (When one of us is ill, the other has a lot more time on their hands…)