Nu de rust wedergekeerd is, wordt het tijd onze belevenissen van de afgelopen anderhalve week op papier te zetten! Het begon allemaal in Cambodja, toen we al veeeelste lang in Phnom Penh waren… Het was vrijdag, en we hadden het idee om ondanks Marieke’s ‘griep’ toch op zaterdag de bus naar Kratie te pakken. Marieke bedacht dat het wellicht handig was om toch aanwezigheid van dokter/ziekenhuis in Kratie even te checken in de bijbel. (Is nog immer de Lonely Planet! We zijn niet bekeerd door onze tuk-tuk driver!) Het leek erop dat het een klein dorp was zonder deze voorzieningen, dus toen zijn we die vrijdagavond toch maar ‘even’ naar de kliniek gegaan, waar we onderhand beter de weg naartoe wisten dan onze tuk-tuk drivers…

Daar aangekomen had een Franse dokter dienst. Aangezien Marieke meer pijn had dan ze toe wilde geven en haar Frans niet kon opdiepen uit haar geheugen, waren we op Anne’s Franse kennis aangewezen… Het moest van verre komen, maar ze had het toch over ‘malade’ en ‘grippe’ en ging van ‘douleur’ naar ‘fievre’. Marieke had geen betere tolk kunnen hebben op dat moment! De Franse dokter gaf ons drie mogelijke verklaringen voor de pijn: Dengue fever, blindedarmontsteking of een darminfectie. Twee van de drie opties baarden Marieke behoorlijk wat zorgen: Dengue fever is namelijk een soort van malaria, maar dan niet behandelbaar, en iets met de blindedarm zou een operatie betekenen, waar ze ook niet echt op zat te wachten! De dokter stuurde ons die avond nog naar het ziekenhuis voor bloedprikken en een echo om meer duidelijkheid te krijgen.

De manier van werken in het ziekenhuis vonden we niet erg prettig. Het begon al met ‘eerst betalen, daarna behandelen’. Wij de gevraagde hoeveelheid dollars afgerekend, waarna we naar het laboratorium geleid werden voor het bloedprikken. Bij het verwisselen van de buisjes spoot het bloed over Marieke’s arm heen, ook weer een bijzondere ervaring… De echo was vooral erg pijnlijk, aangezien de beste dokter erg hard met zijn apparaat op het pijnlijke gebied bleef drukken om de appendix te kunnen localiseren… Na een tijdje gaf hij het op en kregen we een brief mee voor de dokter in de kliniek dat al de organen er goed uitzagen, maar hij geen appendix kon vinden! We konden gelukkig de weg zelf terugvinden naar het laboratorium door de donkere gangen van het ziekenhuis, waar de resultaten van het bloedprikken op ons lagen te wachten. Niemand in het laboratorium sprak echter genoeg Engels (of Frans) om ons te kunnen vertellen of Marieke Dengue fever had. Daar zou dus weer een nachtje slapen overheen gaan..

Na een onrustige nacht zijn we ‘s ochtends meteen weer naar de kliniek gehobbeld. Tot onze grote opluchting was de Franse dokter er niet. De nieuwe doc was een vriendelijke Indier met een veel grotere Engelse vocabulaire. Hij gaf ons het verlossende woord: geen Dengue fever! Na Marieke’s buik te hebben gevoeld neigde ook deze dokter naar blindedarmontsteking. Omdat Marieke pas vrijdag last had gekregen van haar buik, dacht de beste man dat we nog wel twee dagen konden wachten, maar we konden ook meteen een chirurg zien als we dat wilden. Aangezien we toen al voor 80 procent hadden besloten om naar Bangkok te ‘vluchten’, bedankten we vriendelijk voor een consult met een chirurg. Bij ons guesthouse aangekomen hebben we meteen Nong gemaild voor informatie over een goed ziekenhuis in haar hometown, en diezelfde middag zaten we in het vliegtuig naar ons ‘home away from home’: Bangkok!

De vlucht zelf, de rit in de taxi naar een hotel en de nacht daarop volgend waren geen pretje, maar toen we zondagochtend het ziekenhuis zagen waar Nong ons naartoe had gestuurd, moesten we toch even lachen: het leek namelijk wel een vijfsterren hotel! Het was enorm modern en luxe ingericht, het personeel had mooie mantelpakjes aan, iedereen sprak goed Engels en er stonden sapjes klaar bij de wachtruimtes… Ongelofelijk! De dokter die Marieke onderzocht was enorm aardig en ging vakkundig te werk. Er werd een nieuwe bloedtest geregeld, Marieke kreeg een infuus in haar arm en ging door de CT-scan (‘Want op een echo kun je een blindedarmontsteking niet zien!’). Voorafgaand aan de tests was de kans op blindedarmontsteking 50-50: na de tests verhoogde hij dit tot 95 procent, wat betekende dat de appendix eruit moest! Dit alles zou nog dezelfde dag gebeuren en zo gezegd, zo gedaan: ‘s avonds om 21 uur lag Marieke op de operatietafel. Het was een dag van eerste keren voor Marieke: eerste keer een infuus in haar arm, eerste keer een CT-scan, eerste keer onder het mes, en vanzelfsprekend ook dus ook de eerste keer op een buitenlandse operatietafel!

Gelukkig was het maar een kleine ingreep en zaten Anne en het thuisfront in Nederland maar een paar uurtjes in spanning. Al snel kon Anne het thuisfront op de hoogte gaan stellen, terwijl Marieke lekker mocht slapen met behulp van een pijnstiller in het infuus. Die eerste nacht was voor ons beiden geen pretje, Marieke verplicht alleen op haar rug met zusterbezoeken elk uur die temperatuur en bloeddruk op kwamen meten en Anne op de bank naast Marieke’s ziekenhuisbed. Na die eerste nacht begonnen de zusters meteen al te roepen dat Marieke moest bewegen om de darmen in werking te zetten. Dus daar ging Marieke, als een oude dame onder begeleiding van Anne de gang op, met de rijdende infuusstandaard naast zich… Het moet er niet uitgezien hebben, maar het heeft de darmen in ieder geval op gang gebracht en daar ging het uiteindelijk om!

Dinsdagavond kwam Nong op ziekenbezoek en die avond zou Marieke ook ontslagen worden uit het ziekenhuis, dus dat kwam goed uit. Toen Nong dat hoorde, heeft ze alles en iedereen hard aan het werk gezet om dat proces even te versnellen. Marieke moest zich gaan aankleden onder begeleiding van Anne, de zusters moesten de medicijnen gaan prepareren en de financiele afdeling moest de eindafrekening maken. Een uurtje later zat Marieke aangekleed met de eindafrekening en een tasje met medicijnen in haar hand in een rolstoel, klaar om naar het kantoor van Nong gereden te worden.

Daar hebben we de afgelopen week doorgebracht, de eerste dagen heeft Marieke geen buitenlucht gezien, maar na een paar positieve ontwikkelingen (zelf uit bed komen en haar eigen voeten afdrogen waren de hoogtepunten) werd er vrijdag voor het eerst buiten de deur gelunched! Anne heeft zich deze week ingezet als hulpje in Nong’s PR-kantoor, ook een nieuwe ervaring! Vanaf vrijdag ging het dus de goede kant op, zaterdag zijn we naar de bioscoop geweest en zondag weer. Ook zijn we zondag terug naar het ziekenhuis gegaan voor een controle, die Marieke weer met glans heeft doorstaan. Ook hebben we de vers verwijderde appendix nog even mogen bewonderen: de dokter had er namelijk een foto van in het digitale file staan, met bloed en alles er nog aan. Het ergste van deze foto was nog de vergroting: de appendix was wel tien keer zo groot als in het echt! De dokter kon wel lachen om onze reactie, maar wij lopen nu met dat beeld rond op ons netvlies…

Het iets minder fijne nieuws is dat Marieke 2 tot 3 maanden (lees: de rest van de reis) geen zware tassen mag tillen. Dit betekent dus ook dat de backpack van 15 kilogram niet gedragen mag worden! Om onze reis nog wel voort te kunnen zetten over ongeveer twee weekjes, als Marieke aangesterkt is, gaan we dus maar op zoek naar een rolkoffer en zullen we alle toekomstige taxi- en buschaffeuren lief aan moeten kijken voor til-acties. Op deze manier kunnen we namelijk alsnog Laos en Vietnam zien en dat zouden we erg graag willen!

Nu ons persoonlijke drama zo’n beetje afgelopen is heeft zich in Bangkok een nieuw aangediend: de demonstraties rijzen de pan uit! Gelukkig zitten wij veilig in Nong’s office, dat zich kilometers buiten de brandhaarden bevindt. Maar als je je afvraagt wat er toch aan de hand is kan de NOS je wellicht helpen…..
Vreemd vinden wij dat dit allemaal tijdens ‘Songkran’ gebeurt: en 3-dagen-durend nieuwjaarsfeest in Thailand en buurlanden! Dit wordt gevierd door alles en iederen nat te gooien met water, we hopen maar dat het elders in het land wel gewoon door kan gaan..

* * * * * Summary for our English Readers * * * * *

It all started after we spent way longer in Phnom Penh than we would’ve liked to. We’d visited a clinic there multiple times because of Anne’s ear, and now it was Marieke’s turn. What we thought was the flue turned out to be something quite different… At least that’s what the French doctor thought when he bluntly gave us 3 not-so-great options: appendicitis, dengue fever, or just a plain bowel-infection. This freaked us out slightly, but luckily we’d at least managed to communicate with the doctor well enough to know it was serious business and we had to get Marieke tested at the hospital. This was yet another scary experience for us. The bloodtest was taken in some lab at the end of a dark corridor, and the echo involved a lot of hard pressure on the painful areas in Marieke’s stomach. Real helpful was also that there was no doctor to connect the dots for us, so we had to try to interpret the lab results ourselves, which we did not succeed at.

Another trip to the clinic was necessary, and we were happy to find that our French friend had a day off. Even more good news: it was not dengue fever! Nevertheless we were still in the dark as to what was the matter with Marieke. We could either wait it out or see a surgeon that afternoon. We kindly thanked for that last option, since we’d already decided to fly to Bangkok in the case of unclear results. Within no time we were on the plane and under the wings of our favorite Thai citizen: Nong!! She told us which hospital to go to, and that Sunday morning we were drooling over the nice carpet and service there. Seriously: Bumrungrad was like a five-star hotel! We had no doubts we’d be in the hands of professionals here, and a series of tests and consults led to the semi-solid diagnose: ‘It’s probably appendicitis. We’ll take it out just to be sure.’ That night at 9 was going to be the moment of truth, and before Anne knew it she had Marieke back with her. Safe and sound, but 100 grams lighter: without appendix! We even got to see it in a jar, it was smaller than we thought it would be…

The day after the appendix-removal the Nurses ordered Marieke to walk around, so like an old lady she shuffled the hallways of the hospital. Dressed in oversized lightgreen pyjamas and with an IV-pole tracing behind her, she was positively gorgeous. Good news was also that tests showed that it had actually been appendicitis, which means the surgery was not in vain. Tuesday night she had a real visitor, and since this was also the moment of discharge, Nong didn’t hesitate one moment but arranged everything and even brought us to her office herself. Since then Marieke has been making a good recovery, the highlights have been when she could first get out of bed herself, and when she could dry off her own feet after showering. Last weekend we perfected the most relaxing way of going out: taking a taxi and watching a movie. Hardly any walking involved what so ever..! By now we’ve seen the doctor again, and sadly enough she’s not allowed to lift anything for the next 2 to 3 months. That is about the duration of our trip, and since Anne isn’t a bodybuilder either, we think a rolling suitcase will serve us just fine. We hope to be out and about after a couple of weeks of resting, so we can still see Laos and Vietnam! We realize how lucky we are, having a ‘home away from home’ here in Bangkok… We’re working on a ‘thank-you-Nong-plan’, since helping out in the business (as we’ve been doing) is not sufficient for all the kindness we’ve met here.

Now that our own crisis is over, Thailand’s crisis is reaching a high-point. When leaving the cinema we have seen some military vehicles and even two tanks which was strange, but other than that we’re safe. We just hope that democracy will survive here, and we are staying away from the commotion. It’s just too bad, since the next 3 days are a special Thai holiday: Songkran! It’s the New Year, and it’s celebrated by splashing everyone and everything with water all over the city. Well, maybe we’ll be lucky enough to catch the end of it…