Het begon allemaal in een obscuur tourbureautje in Pakse… Onze laatste dagen in Laos waren aangebroken, en we zochten een manier om naar Vietnam te komen. De ‘local international bus’ zou het worden. Op het busstation aangekomen bleek wel dat dit weer een interessant bustripje zou gaan worden. Uiteraard was de bus twee keer zo hoog vanwege de lading op het dak, en alle laadruimte was compleet volgestouwd met mysterieuze dozen. Een blik in de bus leerde ons dat de achterste helft tot de nok toe beslagen werd door vracht, en zelfs het gangpad was niet vrij vanwege de rijstzakken die daar gestald waren! Gelukkig werden wij als prinsessen op de voorste twee stoelen geïnstalleerd. Ook daar konden we niet met onze voeten bij de grond vanwege de gestalde spullen, maar we konden in ieder geval met onze benen gestrekt zitten…. Dàchten we tenminste! Toen het tijd was om te vertrekken diende zich namelijk een hele kolonie Laotianen aan, die schijnbaar allemaal mee wilden naar Vietnam. Even was het grappig, tot er aan die mensenstroom geen eind leek te komen! Ze bleven maar komen, elkaar duwend en steeds verder naar achter schuivend… Tot wij toch uiteindelijk gedwongen waren onze knieën te buigen en een echtpaar plaats te laten nemen op onze voeten. Dit zou allemaal niet zo vervelend zijn geweest, als de busreis niet tien uur zou gaan duren, de bus niet zo scheef had gehangen, en er tenminste nog wat lucht in de banden had gezeten… We hebben onze vriend Eckhart Tolle maar in flinke doses aangewend voor het benodigde doorzettingsvermogen, en dat hielp best goed. Gelukkig hing de bus na een tijdje zo scheef in de bochten, dat het lichamelijke ongemak ondergeschikt was aan de angst om te kapseizen. Hierdoor stonden we ook lange tijd stil en duurde de reis nog eens twee uurtjes langer. Natuurlijk zag onze bus er zwaar verdacht uit: die werd bij de grens dus grondig onderzocht door de Vietnamese politie en honden. Toen de test was doorstaan reed de bus een hoek om, waar we wéér twee uur mochten wachten omdat de helft van de vracht meteen werd gelost. (Niet dat wij dat vervelend vonden!) Al met al een busreis uit duizenden…!

Bij het zien van de nachtbus naar Hanoi raakten we bijna in extase… een bus met bedjes! Hoe was het mogelijk? We hebben nog nooit zo lekker geslapen, al hobbelend en schuddend en wel!

Inmiddels hebben we genoeg tijd gehad om van de busreizen bij te komen, en we hebben al flink wat bezienswaardigheden achter de kiezen! Vietnam lijkt tot nu toe compleet anders te zijn dan Laos. Drukker, meer ontwikkeld, hectischer, toeristischer, drukker… We dachten dat het verkeer wild was in Cambodja, nou, toen hadden we Hanoi nog niet gezien! De straat oversteken kan uren duren, als je de ballen tenminste niet hebt om er maar gewoon een keer schuifelend aan te beginnen.
De mensen in Vietnam staan er verder om bekend dat alles om geld draait, we zijn dan ook al talloze keren opgelicht door obscure taxichauffeurs. Toen we onze schoenen op de gang van een hotel hadden laten staan en ze kwijt waren, wisten de mensen ons daar te vertellen dat Vietnamezen alleen om geld geven, en dus vast niet onze schoenen hadden gestolen. Dat bleek ook zo te zijn, we vonden ze op het dak van het lagere gebouw ernaast…

Kortom: het is even omschakelen na de eindeloze vriendelijkheid van de omringende landen. Ach ja, we zijn er eigenlijk al aan gewend, dat scheelt. Bovendien is Vietnam tot nu toe prachtig! We hebben al een cruise gemaakt naar Ha Long Bay en daar op een boot geslapen. De uitzichten waren adembenemend en de medereizigers gezellig.

Afgelopen zaterdag was ook bijzonder: toen hebben we een nachtje in het Hilton Hotel geslapen! Dit was een kadootje voor onze verjaardagen, en het was ongelooofelijk ontspannend. Dankjewel Floris!!

Onze vlucht naar Bangkok vertrekt over precies 4 weken, en daarna zullen we snel genoeg weer in Nederland zijn… We gaan er dus nog even voor op volle kracht!

— Vergeet niet onze nieuwe kaart, foto’s, en filmpjes te kijken. Alles is te vinden in de menubalk bovenaan! —

* * * * * English Version * * * * *

It all started with our bus ticket to Vietnam. We were going to take the ‘local international bus’ to Dong Ha, about one hour into Vietnam. The first thing we saw of our bus was that it had doubled in size: the roof was completely loaded with boxes, and the there was more cargo to be found in every corner of the vehicle. The back half of the bus contained no seats, but was stuffed with freight, as was the isle. Luckily we got the queen’s location: right in the front seat. It didn’t bother us too much that we couldn’t put our legs on the floor (more cargo there), since we’d be able to stretch them out in front of us. Well, that plan turned out differently. When it was time for the bus to leave, people started forcing themselves through the door. We could call it a queue, but really it was no such thing. There was some fierce pushing and climbing involved, until the last person had taken place… on our feet! We had no choice but to bend our legs and keep them that way for the remains of the trip. This wouldn’t have been so bad, if only the bus hadn’t been slanted to the left, if there had been some air left in the tires, or at least if it wasn’t going to be a ten-hour ride… At times we were leaning over so much that it felt like the bus was merely crawling, if it didn’t stop altogether, adding an extra two hours to the journey… You can see how we had to whoop up some ‘Eckhart Tolle’ for extra persistence! Of course our bus looked very suspicious, so passing the border wasn’t easy. The vehicle was subjected to a heavy search, with dogs and all! After all was clear, we stopped around the corner where we had to wait another hour for half of the cargo to be transferred onto mopeds and minivans. (Not that we had a problem with that!) All in all quite the busride!

After this episode, you can imagine that we were ecstatic when we saw our night bus to Hanoi… with beds! We’ve never slept so well!

We’ve had more than enough time to recover since then, and we have done quite some sightseeing! We can safely say that Vietnam is quite different from Laos. So far it seems much busier, more developed, more crowded, richer, busier, more crowded… We thought traffic in Cambodia was crazy, but we had not seen Hanoi yet! Just crossing the street can take hours, unless you find the courage to shuffle through the motorbikes, one foot at a time. Furthermore, the Vietnamese are known for their ‘it’s all business’-attitude… We’ve noticed that, since we have been overpaying everyone, especially some shady taxi drivers! One day, when we couldn’t find our shoes that we had left in the hallway of the hotel, the manager explained that they were probably not stolen. ‘Vietnamese people like money, so they would probably steal that, not your shoes.’ Hmm. He must have been right, since we found our shoes back on the roof of the (lower) building next door… This attitude is quite different from what we are used to in the surrounding countries, but luckily people are still quite nice in general so we’ll manage.
So far Vietnam has been great! Hanoi is quite a city, and a cruise to Ha Long Bay was fun! We slept on a boat with stunning surroundings and fun fellow travelers.

Last Saturday was also quite special, when we spent a night at the Hilton hotel! This was a gift from a friend and it was sooo relaxing… Thanks Floris!!

We have exactly four weeks left until our flight leaves for Bangkok. It’ll be a matter of time before we’re home!

— make sure you check out our map, pictures, and latest video material! It’s all in the top navigation bar. —