Daar zijn we weer! Anderhalve week verder, met honderden kilometers afgelegd en alweer drie plaatsen gezien! We gaan als een speer…

We waren vorige week gebleven bij Sapa, een klein bergdorpje in het noorden van Vietnam dat vreemdgenoeg wat Oostenrijkse trekjes heeft! Het is tegen een berg aangebouwd, wat al wat gelijkenis geeft, maar wat vooral erg Oostenrijks aandoet zijn de hotels. We hadden trouwens een mooi hotel gevonden, waar we op de vijfde verdieping sliepen (props voor Anne’s armspieren die Marieke’s koffer nog steeds trouw rondsleept), met mooi zicht op het dal en de mist die enorm snel kwam en ook weer verdween, heel mystiek en bijzonder!

In Sapa kun je heel mooi wandelen in de omgeving en na vier maanden onze wandelschoenen meegesjouwd te hebben, leek het ons een goed idee om ze ook eens te gebruiken! We hadden ons ingeschreven voor een trek van 17 kilometer: ‘want de avondvierdaagse was 15 kilometer en dat konden we 12 jaar geleden al lopen’. We hadden alleen de heuvelachtige omgeving niet meegerekend, maar daar wenden we snel genoeg aan tijdens het lopen, omdat we de eerste paar kilometer al redelijk bergop gingen! Met wat hijgen en puffen hier en daar hebben we de trek goed doorstaan. Met zo’n mooi landschap met nog mooiere uitzichten is dat ook niet zo moeilijk! Plus we hadden een erg entertainende gids: een 28 jarige vrouw genaamd Chi die uit een bergstam in de buurt van Sapa kwam. Ze was de kleinste in de groep, maar in haar traditionele kleren en op kaplaarzen liep ze iedereen voorbij! Zij wist alle kleine paadjes en mooie routes in de omgeving en was ook nog eens erg grappig. Soms liep ze opeens van het pad af en wij dachten dat we haar moesten volgen, bleek dat ze eventjes ging zitten plassen in de bosjes… Ook vertelde ze dat ze geen man of vriend had, maar wel goed op zoek was: ‘elke avond ga ik naar de kroeg, maar nee hoor, geen leuke mannen voor mij!’. Eerder vertelden we dat we nog eventjes moesten wennen aan de Vietnamezen, maar ondertussen hebben we zoveel lieve mensen ontmoet dat we hebben ontdekt dat ook dit volk zijn charme heeft.

Na Sapa hebben we een dag als daklozen doorgebracht in Hanoi, omdat we eerst een slaaptrein hadden naar deze stad en de volgende avond pas een nachtbus door naar Hue. Aldaar hebben we de hoogtepunten gezien in twee dagen en zijn we vlug weer doorgereisd naar Hoi An, waar we nu zijn.

Hoi An is een idyllisch dorpje in Frans koloniale stijl met veel kleine straatjes en een oud centrum aan een rivier. De meeste toeristen komen hierheen voor de kleermakers die in rap tempo jouw zelfverzonnen creaties in elkaar draaien. Waarschijnlijk zijn wij de eerste toeristen ooit die dit niet hebben gedaan, maar ja, naast het einde van de reis is ook het einde van het budget in zicht, dus we hebben ons braaf ingehouden (wat soms best moeilijk was!).

Zaterdagavond hebben we dan eindelijk onze eerste full moon party meegemaakt. Niet op een Thais eiland, zoals de rest van de backpackers het doet, maar in het oude centrum van Hoi An! Dit is een maandelijks feest waar alle lichtjes van dit deel van de stad uitgaan en er alleen maar licht komt van de lantaarns en kaarsjes die in bootjes op de rivier losgelaten worden. Daarnaast worden er optredens gehouden en wordt er vanalles verkocht op straat. Erg leuk om mee te maken en de kater de dag erna is een stuk minder groot dan bij een echte full moon party!

Vanavond stappen we in onze laatste slaapbus naar Nha Trang. Daar zullen we Astrid en Iben, twee Deense dames, weer zien. We hebben hen ontmoet op de boot in Halong Bay en zij reizen net iets sneller dan wij, maar toch komen we elkaar weer tegen in bijna elk stadje, erg gezellig!

We reizen trouwens redelijk snel, aangezien we over drie (!) weken alweer voet op Nederlandse bodem zetten en we natuurlijk nog wel even de mooie plekjes in Zuid-Vietnam willen meepikken. Nog even volle kracht vooruit!

* * * * * English Version * * * * *

We are going like crazy, one week since Hanoi and we have covered half the country. We left off in Sapa: a small town tucked away in Vietnam’s most northern mountains. Strangely enough this town has a real Austrian feel to it! It wasn’t just the mountains, but more so the tacky hotels that did the trick. What made it almost Transsylvanian was the fog: drawing in and out, in and out.. Spooky!

Sapa is a good place to do some hiking. After carrying those one-kilo-shoes around for four months, we figured this would be as good a time as any to put them to use. We signed up for a 17-kilometer hike with an guide from an indiginous tribe: Chi. You could see this 28-year-old was from around there, as she wore traditional Hmong clothes and had no trouble tackling the muddy hills we were going up and down. As the two of us and three tall Swedish blonde girls were slithering and sliding all over the place, trying not to get our asses too dirty, Chi was bouncing and hopping around like no tomorrow! She proved a great guide as she knew all the little tracks and villages around. We were following her so blindly that we were even going after her in the bushes, when she just needed to answer nature’s call… All in all a lot of laughs, and it’s shown us even more that the Vietnamese aren’t so bad. In the last story told you we were still getting used to them, well, it turns out they’re quite a charming people in their own way.

After Sapa we spent a day as drifters in Hanoi, since we came off the nighttrain and were only going to catch a bus to Hue that night. We did the highlights in that town, and before long we traveled to Hoi An, where we are now!
Hoi An is quite an idyllic town in French colonial style, with lots of little streets and an old town center near the river. Most of the tourists come here for the tailors: they’re everywhere and their craftsmanship is awesome! We are probably the first tourists not to have anything made, but it seems that with the end of the trip, the end of our budget is in sight as well.

Saturday night we finally had our first full moon party! Not on a Thai island, as most backpackers do, but in Hoi An’s old town center! This is a monthly occurring party, where al the lights in this area are turned off. The only light comes from the lanterns and the candles on the river. There are performances, and the air is filled with the smell of all different kinds of food and music. Great experience, and with a hangover much more bearable than the one after a real full moon party!

Tonight we are taking yet another sleeper bus, our last one, to Nha Trang. We’ll see Astrid and Iben again: a Danish twosome that we’ve been running into since Hanoi. We’ve been going just as fast as they are, since all of us have a limited time left in this county. Only three weeks from now, and we’ll be on Dutch soil again.